Sun / 28 05 2006 / 17:10

به نام خدا

در جمهوری اسلامی معلوم نیست رهبری چه نوع اشتباهی باید مرتکب شود تا مشمول حکم عدم لیاقت گردد ! و از کار خود برکنار شود ؟ در هفته‌ای که گذشت سه بی لیاقتی از سوی رهبری و عوامل تحت امرش منجر به سه حادثه بحرانی گردید که یکی از آنها در ابعادی بزرگ و خون آلود ملتی را به عزا نشاند. نخستین بی لیاقتی در دانشگاه امیر کبیر توسط عوامل امنیتی و نمایندگی رهبری شکل گرفت. اینان با اخلال در روند برگزاری انتخابات انجمن اسلامی منتخب دانشجویان و تمهید مقدمات برای مراسم نمایشی دفن شهدا در دانشگاه که در واقع سوء استفاده آشکار از شهداء برای سرکوب دانشجویان و توهین به تمامی شهداء و خانواده‌های گرامی آنان است ، اعتراضات دانشجویان را بر انگیختند. تظاهرات دانشجویان حسب معمول با نمایش قدرت بسیج و تهدید آنان مواجه شد. اما اتحاد و یکپارچگی و واکنش محکم دانشجویان آنها را متواری ساخت. آنگاه دانشجویان به عنوان اعتراض دفتر نهاد نمایندگی رهبری را تسخیر کردند و خواهان پاسخگویی مقامات و بخصوص شخص رهبری برای توهین به حریم دانشجو و دانشگاه شدند. این حرکت دانشجویان بلافاصله با عقب نشینی مقامات مواجه شد و از خیر آن مراسم توهین آمیز دفن شهدا هم گذشتند. رهبری باید پاسخگوی اصلی می‌بود که پاسخی نداشت و نداد.
حادثه دوم به دانشگاه تهران بر می‌گردد. در این دانشگاه که فردی روحانی و غیر دانشگاهی به ریاست منصوب شده تا بیش از پیش استقلال دانشگاه را فدای خواسته‌های نیروهای امنیتی بکند ، ٩ نفر از اساتید با سابقه و بعضا مخالف وضع موجود را در دانشکده حقوق و علوم سیاسی به بهانه بازنشستگی از کار برکنار کردند. این عمل بلافاصله با اعتراض دانشجویان مواجه شد و وقتی دامنه این اعتراضات به کوی دانشگاه تهران کشید ، حسب معمول نیروهای پیراهن شخصی و گروه‌های سرکوب‌گر شبه فاشیستی که مستقیما زیر نظر رهبر هدایت می‌شوند به تجمع دانشجویان حمله کردند ، نزدیک بود که دوباره حمله آنان فاحعه ١٨ تیر را تکرار کند اما این بار مقاومت سازمان دهی شده دانشجویان ، لباس شخصی‌ها را وادار به فرار کرد. حاصل این رویارویی ده‌ها زخمی و کشته در کوی دانشگاه تهران بود. شعار‌های دانشجویان علیه رهبری زبان حال ملتی بود که جانش از زور گویی عوامل حکومت به ستوه رسیده و راه صلح آمیز برای انتقاد و اعتراض قانونی و عزل حاکمان بخصوص شخص رهبری را ندارد.
اما حادثه سوم به لحاظ بزرگی و ابعاد در تمامی تاریخ جمهوری اسلامی کم سابقه است. وقتی کاریکاتوری توهین آمیز نسبت به هموطنان ترک زبان در روزنامه دولتی ایران به چاپ رسید. ابتدا با اعتراض گسنرده دانشجویان ترک در دانشگاه‌های سراسر کشور مواجه شد و آنگاه به تدریج تمامی شهر‌های بزرگ و کوچک استان‌های زنجان و آذربایجان شرقی ، آذربایجان غربی و اردبیل و پاره‌ای از نقاط دیگر کشور به این اعتراض پیوستند. پاسخ مناسب به این اعتراضات ، استعفای وزیر ارشاد و عذر خواهی رئیس جمهور به عنوان رئیس دولت از مردم ترک زبان کشور بود. اما بلافاصله عوامل رهبری بحران را گسترش دادند. رهبری و عواملش دوباره تصمیم داشتند که سیاست مشت آهنین را تکرار کنند. رهبر معتقد است نباید به مردم رو داد چون در این صورت خواسته‌های بعدی را مطرح می‌کنند لابد انتهای خواست معقول و منطقی عزل و استعفای رهبری است. لذا تصمیم به سرکوب و چنگ و دندان نشان دادن به ملت گرفت. غافل از آنکه وقتی این مشت آهنین بر سندان پولادین یک ملت کوبیده شود ، تو خالی از آب در می‌آید. ابتدا کاریکاتوریست بی گناه و یک روزنامه نگار بخت برگشته بازداشت شدند. آنگاه به مقابله و سرکوب ملت پرداختند. این کار بی خردانه در نقده به خون کشیده شد و ١٣ نفر از مردم جان باختند. . در سیستان و بلوچستان و کرمان گزارشها از کشته شدن و زخمی شدن ده‌ها نفر و بازداشت جمع کثیری حکایت می‌کنند. حسب معمول سانسور رادیو و تلویزیون و روزنامه‌ها و رسانه‌های خبری از اطلاع رسانی مردم جلوگیری می‌کنند. همان روش قدیمی استفاده از گروهی لباس شخصی و مزدور حکومتی برای سرکوب مردم در اینجا هم به کار گرفته شد. اما این بار با مقابله مردم ، لباس شخصی‌ها مجبور به فرار شدند ، ماشین تبلیغاتی رهبری شروع به اتهام زنی به مردم ترک زبان کرده و جالب تر آنکه در شرایطی دم از ملی بودن و تمامیت ارضی کشور می‌زند که نه رهبری و نه هیچ یک از دست اندر کاران حکومت تا کنون نشان نداده‌اند دلی در گرو ایران و ایرانیت دارند بخصوص رهبری که با سیاست نگاه به شرق که به وزارت حارجه ابلاغ کرده ، نشان داده به چه راحتی دریای خزر را دو دستی تقدیم روسها می‌کند. او حاضر است برای حفظ خود با دادن امتیازات متعدد به روس‌ها و افراشتن پرچم آنها بر سر در حکومت و بیت خودش خود را تحت الحمایه یک قدرت خارجی قرار دهد. وقتی حکومتی با ملت خودش قهر می‌کند و رو در روی آنها می‌ایستد ، چاره‌ای جز تکیه به اجنبی نخواهد داشت.
حکایت اعتراض مردم ترک زبان کشور در واقع درد مشترک کردها ، بلوچ‌ها ، ترکمن‌ها و بالاخره تمامی فارس‌های کشور است. مردم ناراضی و خسته هستند ، خسته از توهین‌های روزانه به شعور و عقلشان ، خسته از بیکاری و گرسنگی ، خسته از سرکوب و اختناق ، خسته از تجاوز به حریم زندگیشان و دهها نارضایتی دیگر.
مسئله قومیت‌ها یکی از مهمترین مسائل امروز جامعه ایران است و دستیابی به حقوق اقوام مختلف در چهارچوب خانواده بزرگ ملت ایران از اولویت‌های مهم جنبش اجتماعی مردم ایران است. شکل گیری ساختار دموکراتیک و غیر متمرکز مناسب‌ترین راهکاری است که به نا ملایمات موجود در حوزه قومیت‌ها پایان می‌دهد.
١٧ سال است که آقای خامنه‌ای غرق در اوهام خودش مشغول جنگ با دشمن خیالی جهانی است. هر مخالف و ناراضی را با مارک و اتهام جاسوسی و مزدور خارجی دستگیر و سرکوب می‌کند. حتی اگر کسی نطری غیر از او داشته باشد هم با همین اتهام مواجه می‌شود. این مالیخولیای "دشمن بازی" تبدیل به بیماری مفرط و پارانوئیایی شده که در تاریخ ایران به بیماری شاهان معروف است. او به زمین و زمان مشکوک است. پشت هر نوشته و کتاب و نمایشنامه و سخنرانی و اعتراضی دست دشمن عجیب و غریبی که ساخته و پرداخته ذهن بیمار او ست ،می بیند. و البته هزینه این بیماری را نیز ملت ایران با دستگیری ، زندان ، شکنجه و کشتار می‌پردازد. نادر شاه در اواخر عمرش همین بیماری را گرفته بود و دمار از روزگار ملت ایران در آورد تا جایی که بالاخره سردارانش او را کشتند و ملت نفس راحتی کشید. به همین دلیل مقام رهبری ما از این ترس فرماندهان قشون را دائما تعویض می‌کند. غافل از آنکه از دست سرنوشت نمی‌تواند فرار کند. و آنچه در حق مردم بدی کرده گریبانش را خواهد گرقت. محمد رضا شاه پهلوی در آبان سال ٥٧ وقتی که از اعتراضات مردم مستاصل شده بود به سراغ مخالفین خودش رقت و از آنها پرسید که پرا وضع اینجوری شده و از آنها کمک خواست. معروف است که وقتی از دکتر امینی پرسید که چرا مردم علیه او شعار می‌دهند. او پاسخ چالبی داد و گفت " اعلیحضرت یک عمر به این مردم دهن کجی کردند حالا مردم به شما دارند دهن کجی می‌کنند " مقام رهبری ١٧ سال است چشمش را بر خواسته‌های مردم بسته و گوشش را گرفته تا نشنود و به مردم دهن کجی می‌کند. ماشین سرکوبی درست کرده تا هر صدای مخالفی را خاموش کند. فکر می‌کند یک تنه به اندازه همه عالم و آدم می‌فهمد و مردم فقط باید همچون یک گله گوسفند مطیع منتظر رهنمود‌ها و تحلیل‌های مقام رهبری باشند. گروهی بله قربان گو و کوتوله دور و بر خودش جمع کرده تا هرچه گفت بگویند سمعا و طاعتا . فرمایشات پیامبر گونه کردید و به چشم انجام می‌دهیم و عده‌ای را هم بسیج کرده با اتوبوس به این طرف و آن طرف بروند و به نفعش شعار دهند و به مردم جمله کنند. می‌گویند وقتی اسکندر ایران را فتح کرد و به معلمش ارسطو نامه نوشت که چه صلاح می‌دانی من تمام مدیران این کشور بزرگ را جمع کنم و یک شبه همه آنان را بکشم و آدم‌های خودم را در تمام کار‌های کشور بگمارم تا بتوانم همه امور را در دستان خودم بگیرم. ارسطو به او جواب داد هرگز این کار را نکن چون اولا در تاریخ این ننگ برای تو باقی می‌ماند که بزرگان یک کشور را کشتی و ثانیا وقتی این کار را کردی ناچار می‌شوی کار‌های بزرگ را به دست آدم‌های کوچک بدهی و آنگاه آن مملکت خراب و ویران می‌شود و دیگر کشوری باقی نمی‌ماند تا تو به ریاستش دلخوش باشی. بدبختی ما اینست که مقام رهبری ما تاریخ نمی‌خواند و اگر هم بخواند چیزی یاد نمی‌گیرد چون خود را عقل کل و ده‌ها بار بهتر از ارسطو می‌داند ظاهرا او نیازی به نصیحت و شنیدن اندرز دیگران ندارد.
باید از مقام رهبری پرسید که آیا این دولت کوتوله و مجلس دست نشانده‌ای که درست کرده ، در مواجهه با این بحران می‌توانند کار عاقلانه و مدبرانه‌ای بکنند یا همچون وزیر کشور خون ریز ایشان تنها سیاستی که بلد هستند سرکوب و آدم کشی و زندان هست. شعار او اینست که " هر ایرانی یک زندان داشته باشد". باید از مقام رهبری پرسید که چرا رئیس جمهوری منصوب او که انشاءهای بی سر و ته برای مقامات دنیا می‌نویسد. و در شهرستان‌های مختلف شوهای تبلیغاتی می‌گذارد و وعده‌های صد من یک غاز می‌دهد ، الان به آذربایجان و شهر‌های محنت زده ترک زبان کشور مسافرت نمی‌کند؟ چرا به نقده نمی‌رود تا ببیند چگونه مردم را از دم تیغ گذرانده‌اند؟ چرا بدتر از سلف خود که در بحران‌های کشور یا ساکت بود یا غایب صدایش در نمی‌آید؟ به راستی رهبری و رئیس جمهور منتخبش جرات می‌کنند در همین تهران به یکی از دانشگاه‌ها بروند و به سئوالات دانشجویان بخصوص دانشجویان ترک زبان پاسخ بدهند. البته به دانشجویان واقعی نه دانشجویان وارداتی که مقام رهبری با اتوبوس از این دانشگاه به آن دانشگاه دنبال خودش می‌کشید و سالن را از آنها پر می‌کرد. دانشجویان واقعی هم ناچار می‌شدند که کارت عضویت آنها در بسیج را به در و دیوار دانشگاه بزنند.
اگر در هر کجای دنیای دموکراتیک بود با بی لیاقتی‌هایی بسیار کمتر از این هم رئیس حکومت استیضاح و ناچار از استعفا می‌شد. اما متاسفانه به موجب قانون اساسی فعلی کشور ، رهبری همچون قمری است که وقتی از مدار زمین خارج شد ، کسی به او دسترسی ندارد. یک بار که رهبر شد ، کسی نمی‌تواند او را عزل کند. مجلس خبرگان هم که اسما مسئول این کار است ، بدلیل آنکه از فیلتر شورای نگهبان منصوب رهبری رد شده ، یک کاسه مطیع و فرمانبردار رهبری و منتطر رهنود‌های او است. جالب است که این مجلس بی خاصیت تا کنون برای نمونه و لااقل دلخوش کردن مردم ، حتی یک سئوال هم از این همه ندانم کاری و خرابکاری رهبری نکرده است. واقعا مگر می‌شود رهبری که این همه سازمان و تشکیلات مملکت از رادیو و تلویزیون تا سپاه ، از ارتش تا نیروی انتطامی از قوه قضائیه تا بنیاد مستضعفان و ده‌ها سازمان ریز و درشت دیگر مستقیما و به موجب قانون زیر نظر اوست. در طی ١٧ سال ، حتی یک اشتباه هم نکرده باشد؟ واقعا چگونه است این آقایان روحانی که آبروی خودشان را با عضویت در مجلس خبرگان برده‌اند ، حتی زحمت یک سئوال از رهبری را هم تا کنون به خود نداده‌اند؟. در همین ماجرای سرکوب هم وطنان ترک زبانمان آیا نباید پرسید که چرا حد اقل نمایندگان آذربایجان در مجلس خبرگان از رهبری یک سئوال علنی نمی‌کنند؟ درست است که مجلس خبرگان از وکلای سفارشی و فرمایشی مقام رهبری پر شده است ولی حد اقل از باب انسانیت و آزادگی انسانی هم که شده یک وکیل فرمایشی هم می‌تواند با هموطنان هم زبانش همدردی کند و بپرسد که آخر چرا؟
این چنین است که رهبری که به موجب قانون اساسی تمام اختیارات مملکت را بدست دارد و به هیچکس هم پاسخگو نیست ، وقتی از دایره عدالت و مدیریت سالم و عقلایی خارج می‌شود ،راهی برای عزل او نداریم. تنها چاره کشور فشار بر حکومت از راه اعتراضات مدنی و مسالمت آمیز است تا بتوان در نهایت از طریق یک همه پرسی با نظارت نهاد‌های بین المللی و بی طرف تکلیف این نظام و رهبری آن را معلوم کرد.
حرف و سئوال بسیار است اما لاجرم باید قلم در کشید. طولانی شدن این مطلب یکی به این دلیل است که هر قسمت آن با نظر بخشی از دوستان ما در ایران نوشته شده است که در حال حاضر از ترس جو دستگاه امنیتی رهبری صلاح نمی‌دانند که اسم خود را زیر این نوشته بگذارند ولی حال که ما سه نفر موقتا خارج از ایران و دور از دسترس بازجویان و امنیتی‌های قوه قضائیه رهبری هستیم از ما خواسته‌اند تا حرف دل آنها را بنویسیم و امضا کنیم

والسلام
علی افشاری – محسن سازگارا – اکبر عطری

Sun / 28 05 2006 / 14:18

نشست ماهانه ماهنامه نامه با موضوع "قوميت‌ها و حقوق بشر"، در حالی برگزار شد كه اوج‌گيری مناقشات قومی بار ديگر كشور را در آستانه چالشی تازه قرار داده است.
مناقشات اخير زمينه‌ای را فراهم آورد تا "مسأله‌ای به نام قوميت‌ها" به عنوان زمينه شكل‌گيری بحران فراگير، بيش از گذشته نگاه فعالان سياسی و اجتماعی را به خود معطوف كند.
نامه كه در دو شماره اخير با برگزاری ميزگردهايی اهميت مسأله قوميت‌ها را خاطرنشان كرده بود در نشست ارديبهشت ماه با حضور حسين شاه‌اويسی عضو شورای مركزی حزب ملت ايران و دكتر محمد شريف، عضو شورای عالی نظارت كانون مدافعان حقوق بشر به اين مسأله نگاهی دوباره داشت.
سخنرانان اين نشست با اشاره به واكنش اقليت‌های ترك زبان در واكنش به كاريكاتور روزنامه ايران به طرح ديدگاه‌ها و نظرات خود درباره مسأله قوميت‌ها و نيز حقوق بشر پرداختند.
شاه‌اويسی در اين نشست ترجيح داد مسأله قوميت‌ها را از نگاه ناسيوناليسم-پلوراليسم بررسی كند و شايد از همين رو بود كه برخورد آرا و نظرات مخالف و موافق را نخستين گام شكل‌گيری دموكراسی عنوان كرد.
وی گفت: از ديرباز، تصورات تهی از پايه‌های خردمندانه و نيز تبعيض و ندانم كاری‌های سلطه‌ورزانه، پيامدهای سياسی مهمی برای كشور به‌دنبال داشته است.
اين فعال سياسی، تسلط يك قوم بر دستگاه دولتی و رها كردن ديگر اقوام را سرچشمه نارضايتی دانست و اظهار داشت: سركوب‌های سياسی و فرهنگی و اعمال تبعيض قوم‌های مسلط بر اقليت، زمينه رودررويی‌های نژادی و قومی را فراهم می‌كند.
وی در عين حال گفت: در دوران معاصر ايران، استعمار و امپرياليسم نيز در رودررويی‌های قومی نقش بسزايی داشته‌اند.
شاه‌اويسی، تبعيض‌های قومی را مهم‌ترين علت بروز عقب ماندگی‌های سياسی و اجتماعی دانست و افزود: انسان امروز تنها به تفسير جهان قانع نيست، خود را منفعل نمی‌داند و از همين رو مايل است تا آن‌جا كه می‌تواند منشا تحول و اثر باشد.
عضو شورای مركزی "جبهه متحد كُرد"، اظهار داشت: جامعه‌ی توسعه