گزارش یک دانشجو از تجمع بزرگ در دانشگاه

 تا ساعت 3:30 دقیقه به نشانه بی اعتنایی هیچ مسئولی برای شنیدن حرف دانشجویان نیامده. در ساعت 3:30 حاج آقا عادلی معاونت حراست دانشگاه تبریز به دانشجویان دستور دادند که ساختمان را ترک کنند و 3 نفر از دانشجویان به عنوان نماینده به اتاق او بروند. اما دانشجویان امتنا می کنند چراکه اعتقاد دارند این 100 نفر نماینده بیش از 3500 هستند.
 در ساعت 3:50 حاج آقا به پایین آمدند و دستور ترک ساختمان را به دلیل جلسه اضطراری رییس دانشگاه در استانداری به دانشجویان دادند. آنها تجمع داشجویان در ساختمان ریاست و نشنیده گرفتن حرف های وی را غیرقانونی دانسته و دانشجویان را به برخورد جدی با آنان تهدید کردند. ولی دانشجویان اعتنا نمی کنند.
در ساعت 4:30 دکتر جعفرزاده در جمع دانشجویان حاضر شدند. دکتر حرفهای حاج آقا عادلی را تکرار می کنند و بچه ها حرفهای قبلی خود را. دکتر خیلی کم حوصله تشریف دارند. رفتار زننده ایشان با دانشجویان را نمی شود هیچ جور توجیه کرد.
ده دقیقه قبل نامه ای مبنی بر نوشتن اعتراضیه به وزارت فرهنگ و ارشاد توسط دکتر سرورالدین ریاست دانشگاه به پیش دانشجویان آورده شد. نامه هنوز خیلی داغ است. یا دکتر در اتاقشان هستند یا اینکه امضایشان جعل شده. نامه تاریخ و شماره هم ندارد چراکه کارمند دبیرخانه حضور ندارند و وقت اداری تمام شده است.

الان ساعت 5 عصر است. رفته رفته به تعداد دانشجویان افزوده می شود.

الان ساعت 6 عصر است. تعداد دانشجویان خیلی بیشتر شده.
دکتر علوی معاونت دانشجویی دانشگاه و عضو هیئت رئیسه در ساعت 5:25 به ساختمان ریاست وارد شده بودند. دکتر با وجودی که قرار است نقش آدم های خوب را بازی کند ولی نه از اعتراضیه دکتر سرورالدین خبر دارد ونه از علت حضور دانشجویان. انگار نه انگار که ایشان عضو هیئت رئیسه دانشگاه هستند. به هر حال مدیر خوب ما اول به درد دل دانشجویان گوش می کنند، بعد از دست فاشیست ها عصبی می شوند و بعد برای تصدیق کار بچه ها زیر طومار را امضا می کنند. ایشان در نوشته زیر امضای خود خواستار محکمه عوامل روزنامه می شوند. ولی از دانشجویان هم می خواهند برگردند. اما چه فایده که دانشجویان را هیچ چیز غیر از حضور دکتر سرورالدین نمی تواند قانع کند. حاج آقا عادلی هم نرمتر شده اند. ایشان هم زیر طومار را امضا می کنند. مسئولین کلافه شده اند.  افزایش هر لحظه دانشجویان فشار ها به مسئولین بیشتر می کند. انگار دانشجویان تصمیم گرفته اند تجمع را زودتر از موعد مقرر شروع کنند.

.