طوطی غمین نشسته که قناد میرود          شیرین دلش شکسته که فرهاد میرود

روزی بهم رسیدن و روزی جدا شدن           دادی نرفته نوبت بیداد میرود                  چرخد زمان که یاد عزیزان مکن، ولی       عمر عزیز هم مگر ازیاد میرود؟

با دلی سرشار از اندوه و تاسف، خبر وفات نا بهنگام دوست و برادر عزیزم منصور

 اهوازی را باستحضار میرسانم.

در گذشت شادروان اهوازی نه تنها ماتمی برای  مبارزان ملت الاهواز، ملل ایرانی،  و دنیای عرب، بلکه،  فاجعه ای ناروا به  جامعه بشری و پیروان مکتب شرف و ایثار و شجاعت است.

من این خسران بزرگ را به خاندان محترم اهوازی، یاران شفیق او در سراسر دنیا وخاصه مبارزان ملت عرب الاهواز از صمیم قلب تسلیت میگویم.

شخصیت جذاب، پرانرژی و بی ریای  این مبارز عرب، ضامن محبوبیت او  در بین ملت عرب الاهواز وسایر ملتهائی که سعادت آشنائی او را داشتند بود. او از بدو جوانی، وظائف ملی خود را شجاعانه پذیرفته وقهرمانانه  بجا آورده بود.

صداقت و ایمان او به حقوق بشر آنچنان عمیق و استوار بود که برای ملل ترک و کرد و بلوچ و لر نیزمثل ملت عرب الاهواز دلسوزی میکرد.

او تنها یک قهرمان عرب نبود.

شادروان منصور اهوازی خادم بشریت، و عاشق شرف و حرمت انسانی بود.  او خواه  در قبای مشاور مطبوعاتی رهبر فقید ملت فلسطین، مرحوم یاسر عرفات،  چه در کسوت مبارز نستوه ملت عرب الاهواز،  خواه  در لباس رفیق دلسوز ملتهای  تحت ستم ایران، فقط یک هدف داشت و آن احقاق حقوق انسانهای مظلوم بود.

ملت بزرگ آذربایجان نیز او را فرزند محبوب، و مایه سرافرازی خود میداند.

روانش شاد، راهش مستدام و آرزوهایش بر آورده باد.

علیرضا نظمی افشار- کالیفرنیا

سیزدهم مارچ 2008