ABBAS Atilay
Təbiət
bu xalqın ziyalılarına üç hədiyyə bəxş
etmişdi: söz azadlığı, fikir azadlığı
və bunlardan istifadə etməmək üçün müdriklik.
Onlar hər üç işığı eyni vaxtda yanan svetofor
kimiydilər.
Nərmin Kamal
"Gündəlik Azərbaycan"
Yadımdan çıxmayan
bir xatirə danışım, yerinə düşər: Bir gün
səhər yuxudan ayılan kimi özümü saldım mətbəxə
anamın yanına. "Gecə əntiqə bir yuxu görmüşəm.
Gördüm ki, mən prezidentin göstərişiylə Baş Nazir
olmuşam". Anam ciddiyə almadı, sadə şərqli
qadın üçün nə əhəmiyyəti vardı oğlunun
irreal həyatda dövlətin 2-ci şəxsi olmasının.
Hər ikimiz susduq, sonra onun dediyi "özünü yaxşi aparsan bu
gecə də prezident olacaqsan" sözünə görə mən bu
günkü cızma qaramı Elmar Hüseynovun və azad söz uğrunda
dünyasını dəyişmiş bütün jurnalistlərin ruhuna
hədiyyə edirəm.
Cəmiyyətimizi
uçuruma götürən "yaxşı" sözü həyatımızın
hər sahəsində, hər yaş dövründə qarşımıza
çıxdı, məhv etdi bizi. İstədik ailədə özümüzü
subyekt kimi tanıdaq yaxşı uşaq olmağı
məsləhət verib qarşımıza sədd çəkdilər.
Ailədə varikən yox olduq. Bilmədik biz bu evdə insanıq
ya divan-kreslo. Adi nəqliyyat maşınlarışda belə
anamız qucağında oturtdu bizi, düşünmədilər ki,
boş bir oturacaq da oturdub uşağın da gediş haqqını
ödəməklə onun özünü fərd kimi hiss etməsinə
şərait yarada bilərlər. Tam əksini etdilər, bizi
özlərinin bir parçasına çevirərək fərdi mövcudluğumuzu
dağıtdılar. Geyinəcəyi paltar seçimində belə
hüquqsuz olan bu "yaxşı övlad" məktəbdə müəllim
qarşısında cılız-cındır, titrək
səsli "yaxşı şagird", cəmiyyətdə
isə kölə, müti, canlı ölü "yaxşı
vətəndaş" olacaqdı. Necə ki bax, biz olduq.
Leksikonumuzdakı
"yaxşı" sözü real həyatımızda susmaq,
hər şeylə razılaşmaq, barışmaq, mütilik, köləlik,
sabitlik anlamına gəlir, yaxşı perspektivi var.
Səndən əvvəl gedənin ləpirlərini
izləsən, sussan, etiraz deyil köləliyi, qiyam deyil sabitliyi,
YOX-u deyil BƏLİ-ni seçsən kim diyə bilər ki, masanın
başında oturmayacaqsan. Uzaq görən anam təsadüfi
deməmişdi ki, "yaxşı" olsan Prezident də
olarsan.
Amma "Yaxşılığ"-a
qan püsgürən "Kişilik" də var, unutmayaq. Susmamaq,
bağırmaq, etiraz, razılaşmamaq,
kifayətlənməmək, "acgöz" olmaq, protest, İNKAR,
YOX anlamı daşıyan "Kişilik". O ideal ki, sonunda
İLAHİ EŞQ var: ÖLÜM. "Yaxşılar"
ölümdən qaçır, "Kişilər" isə ölümə
qaçır. Ölüm birinci üçün SON, ikinci üçün ƏVVƏL-dir."Yaxşıların"
ölümü maraqsızdır, rəngsizdir, eyndir, bir-birinə
bənzəyir, unudulur, yadda qalmır. "Kişilərin"
ölümü rənglidir, dramatikdir, heç vaxt yaddan çıxmır:
dərisi soyulma; başı kəsilmə; dar ağacından
asılma; qapısının önündə ağzandan güllələnmə.
"Yaxşıların" fəaliyyət troyektoriyası cılızdı,
"Kişilərin" mübarizəsi çoxşaxəli. "Yaxşılar"
yaşayaraq uduzur, məhv olur,ölür, "Kişilər" ölərək
doğulur, qazanır, yaşayır...
Martın 2
Elmar Hüseynovun ikinci doğum günüdür. O, Ölüm günü ölmədi,
doğuldu. Bizi aşmışdı, görünmürdü gözümüzə,
tanıtmırdı özünü. Seçdiyi "Kişilik" metodlarıyla
hakimiyyətə, cəmiyyətə qan püsgürürdü. Optimist
olanların qənimiydi O... Yazıları "Tunelin sonunda işıq
görsənmir" deyirdi, amma biz inanmırdıq, anlamırdıq.
O, tələbə
aşiqi idi, amma deyə bilmirdi biz tələbələrə
etdiyi nifrətin boyunu. Bizi müəllimciklərə qarşı
qiyama qaldırmağa da vaxtı çatmadı. Özümüz özümüz
haqqında düşünək deyə bəlkə də
bilərəkdən belə etdi. İstədi vasitəsiz
anlayaq tələbəçiliyin nə qədər müqəddəsliyini.
Yazmadı tələbçilikdən ki, özümüz köçürək
rəzil tələbə həyatımızı qəzet
səhifələrinə.
O öldürüldü ki,
Azərbaycan qəzetçiliyində "Kişiliyə" son
qoyulsun, müstəqil jurnalistika "yaxşı oğlan"a çevrilsin.
Amma əksi oldu, düşünməmişdi bunu sifarişi
verənlər. Onun ağzına vurulan güllə "Kişilik
qəzetçiliyinin" BİG BANG-i oldu. Onun ölümü qəzetçiliyə
dəyər gətirdi. İndi "Kişilik qəzetçiliyinə"
böyük axın var.
O, ölərkən
doğuldu və doğdu və bir nəslin bünövrəsini axıtdığı
QAN-la qoydu...
SS(Son Söz):
Ailədə "Kişiliyimizi" "Yaxşı övlad"
olmağa qurban verdik. Heç olmasa təhsil ocaqlarında "Yaxşı
tələbə"yə qurban verməyək. Əgər
burda da vaxt itirsək yeni mərhələdə adımız
belə olacaq: (düüüüüüüüüd)
ABBAS Atilay OSLO
abbasatilay@yahoo.com