Güney
Azərbaycan Milli Azadlıq Hərəkatına Dəstək
Komitəsi 22 may üsyanının ildönümünü qeyd etdi
Güney Azərbaycanda baş verən hadimələrdən bir il
ötür. Bununla bağlı Güney Azərbaycan Milli Azadlıq
Hərəkatına Dəstək Komitəsi Beynəlxalq
Mətbuat Mərkəzində dəyirmi masa təşkil etmişdi.
Tədbiri açan Dəstək Komitəsinin üzvü, "Türküstan"
qəzetinin qurucusu Tofiq Seyid 2006-cı ilin may-iyun aylarında Güney
Azərbaycanda və İranın azərbaycanlılar yaşayan
şəhərlərində baş verən hadisələrlə
1980-90-cı illərdə Sovet Azərbaycanındakı olaylar
arasında paralellik apardı: "1988-ci ildə Bakıda başlanan
ilk mitinqlərdə meydana Sovet Azərbaycanının bayraqları
ilə, Qorbaçovun şəkilləri ilə çıxan millət
rus hərbi birləşmələrinin silahlı müdaxiləsindən
sonra anladı ki, Azərbaycan müstəmləkədir. 1990-cı
il 20 Yanvar hadisələri isə prosesin pik nöqtəsi idi. Güney
Azərbaycan türkləri də 22 mayda növbəti dəfə
kimliyini ortaya qoydu və ona sahib çıxmağa çalışdı".
Dəstək Komitəsinin üzvü Sirus Azadi son zamanlar Güneydə
aparılan repressiyalar barədə məlumat verdi və
Azərbaycan Respublikasının İranda yaşayan
azərbaycanlılara lazımi dəstək vermədiyini söylədi.
Onun fikrincə, özlərinə görə, Güneydə soydaşlarımızın
hüquqlarının pozulmasına Azərbaycan dövləti münasibət
bildirməlidir.
Tarixçi-alim Əkrəm Rəhimli ötən il rəsmi "İran"
qəzetində Azərbaycan türklərinin təhqirinə yönəlmiş
yazının tərcüməsini oxudu və qeyd etdi ki, özünə
hörmət edən heç bir millət bu təhqirə sakit yanaşa
bilməzdi. Ə.Rəhimli həm Güneydə, həm də
Quzeydə yeni gələn nəslin millətin bütövləşməsinə
öz töhvəsini verəcəyinə inandığını söylədi.
Güney Azərbaycan Araşdırma Mərkəzinin
rəhbəri Şövkət Tağıyeva isə aksiyalar zamanı
çəkilən videokadrların dünyaya yayılmasının
zəruriliyini vurğuladı. Onun sözlərinə görə,
bununla Güney Azərbaycanda baş verənləri dünya
ictimaiyyətinin diqqətinə çatdırıla bilər.
Tədbirin sonunda dünya ictimaiyyətinə müraciət qəbul
olundu.
31.05.07
İran səfirliyinin saxta
bəyanatlarına saatlarla yer verən televiziyalarımız Güney
Azərbaycana nədən bu qədər diqqətsizdir?
Əziz soydaşlarım! Mənim tarixdən danışmaq
niyyətim yoxdur, Azərbaycanın və Azərbaycan türklərinin,
xüsusilə son 200 ildə başına gələn bəlalarından
danışmağa heç niyyətim yoxdur. Ona görə ki, bu
məsələ ətrafında tarixçilərimiz çox yazıb
və danışib, bizim üzərimizə düşən
sadəcə ilgilənmək və oxumaqdır.
Bu yazıda bəhs edəcəyim məsələ bilirəm
ki, bəzilərinin xoşuna gəlməyəcək. Atalar
demişkən, həqiqət acı olur.Amma acı da olsa
mənim üzərimə demək düşür. Atalar demişkən:
"Sən yaxşılığını elə at dənizə,
balıq bilməsə də xaliq biləcək".
Bildiyiniz kimi, 22 may 2006-cı ildə İran adlanan ölkədə
İran fars irqçiləri tərəfindən, milli kimliyi və
varlığına xəyanət edilmış milyonlarla Güney
Azərbaycan türkü, dinc və sivil şəkildə etirazlarını
bildirmək üçün küçələrə tökülmüş, fars şovonizmi
tərəfdarlarını irqçiliyə son qoymağa çağırmışlar.
Təəssüflər olsun ki, İran hökuməti bu irqçilik
siyasətinə son qoymaq əvəzinə öz insani və milli
haqlarını tələb edən soydaşlarımıza qarşı
şiddət və zorakılıqla cavab vermişdir. Belə
ki, dinc nümayişlər keçirən Güney Azərbaycan türklərinə
odlu silahlardan atəş açaraq onlarla insanı qətlə
yetirmiş və yüzlərlə insanı qanına qəltan
edərək ağır yaralamış, minlərlə soydaşımızı
həbs edərək ağır işkəncələrə
məruz qoymuşdur. Halbuki dünyada analoqu olan bir ölkə yoxdur
ki, 35 milyonluq bir millət olasan, hətta öz dilində təhsil
hüququndan belə məhrum qalasan. Bəli, əziz soydaşlar Güney
Azərbaycanda 35 milyonluq bir millət bütün milli və
mədəni haqlarından məhrumdurlar, öz insani və milli
haqlarını tələb edən soydaşlarımız ağır
basqılara məruz qalırlar. Bu məsələni sizinlə
bölüşməkdə məqsədim o deyil ki, Azərbaycanımızın
Quzeyində yaranmış müstəqil dövlətimiz öz ordusu
ilə hücuma keçsin və ya siyasi, iqtisadi dəstək versin.
Ən azından mənəvi dəstəyini əsirgəməsin.
Mənim əsas tənqid hədəfimdən biri kütləvi
informasiya vasitələridir. İran səfirliyinin yalan və
saxta dolu çıxışlarına şərait yaradıb,
saatlarla onların təhrif və böhtanlarını
Azərbaycan və dünya ictimaiyyətinə çatdıran, amma
Arazın o tayında odlu silahlarla atəşə tutulub
qətlə yetirilən və ya həbs edilib işkəncələrə
məruz qalan, canı canımızdan və qanı qanımızdan
olan soydaşlarımızın haqq səsini bir
dəqiqəlik verilişlə yaymağı belə əsirgəyən
Azərbaycan mediasina nə ad qoymaq olar? Arazın o tayında
İran fars irqçiləri tərəfindən əzilən
və öldürülən soydaşlarımıza ən azından
mənəvi dəstəyimizi bildirə bilərdik. Bu ona görə
lazım idi ki, oradakı soydaşlarımız öz güclərinə
inanırlar və canla-başla bu mücadilə yolunda "öldü
var, döndü yoxdu" deyib haqları uğrunda mübarizə aparırlar.
Amma düşünürlər ki, Arazın bu tayında Azərbaycan adında
müstəqil bir dövlətləri var ki, heç olmasa onlara
mənəvi dəstək olacaqlar və onların haqq
səsini dünyaya çatdıracaqlar. Atalar demişkən, "Yeməkdən
ümid yaxşıdır". Heç olmasa yağmasa da, guruldaya
bilərdi.
Dəyərli soydaşlarım! Yuxarıda qeyd etdiyim kimi, 22 may
2007-ci il Güney Azərbaycan türkləri beynalxalq hüqüq çərçivəsində
sivil və mədəni şəkildə öz insani haqlarını
tələb etmək üçün küçələrə tokülmüş
və etiraz nümayişləri keçirmişlər. Yenə də
2006-cı ildə olduğu kimi, İran irqçi hökuməti
hərbi qüvvələrini Güney Azərbaycanın bütün şəhərlərində
soydaşlarımızın üzərinə yürüdərək bir
daha odlu silahlardan atəş açaraq soydaşlarımızı
yaralamışdır, hələ itkilərdən tam bilgi
əldə etməmişik. Küçələrə çıxan qadın
və uşaqlara belə rəhm etməmiş, onları
təhqir edib döyərək yüzlərlə soydaşımızı
həbslərə məruz qoymuşlar. Hal-hazırda bu soydaşlarımız
İran həbsxanalarında ağır işkəncə altındadırlar.
Təəssüflər olsun ki, İran adlanan ölkədə baş
verənləri Azərbaycanın heç bir mediyasında işiqlandırmadılar.
Baxmayaraq ki, dəfələrlə zəng edərək durumu
xususi ilə televiziya kanallarına bildirməkdə israrlı
olduq. Təbii ki, mən bütün televiziya kanallarını
nəzərdə tuturam. Televiziya kanallarının birinə
son sözüm bundan ibarət oldu ki, o tayda soydaşlarımızı
öldürürlər, heç olmasa, mənəvi dəstək
verərək onların Quzey Azərbaycana olan yüksək
inamlarini qırmayın. Ən azı ona görə ki, Tehran
reciminin həbslərinə və basqılarına rəğmən
onlar Xocalı soyqırımı ildönümündə küçələrə
çıxaraq "Ya Qarabağ, ya ölum" şüarı ilə öz
etirazlarını İran və ermənilərin
antiazərbaycan siasətinə bildirirlər.
Atatürk demişkən, "Türkün Türkdən başqa dostu
yoxdur". Gəlin şeytanın daşını ətəyinizdən
tökün yerə. Qanımız bir canımız bir olan Güney
Azərbaycan türklərinə ən azından mənəvi
dəstəyimizi əsirgəməyək. Onların haqq
səsini heç olmasa mediyalardan yaymaqla Azərbaycan və dünya
ictimaiyyətinə çatdıraq.
Yaşasın Güney Azərbaycan türklərinin haqlı mücadiləsi!
Tanrı şəhidlərimizin ruhunu şad etsin!
Sirus Azadi