Puç olmuş "High Hope"-larımız

Nəqədər içmədiyim araq var

Nəqədər dibinə qusmadığım ağac

Nə qədər ağzını ... "insan" (Əlavə-Abbas)

Hələ yaşamağa maraq var, maraq

Mən niyə ölməliyəm axı?

Zahir Əzəmət

Norveçə gəldiyim ilk günlər Oslo kənarında Sandivika deyilən trustik qəsəbədə yaşayırdım. Qonaq saxlayırdılar məni. Qeyri-adi təbiət, gözəl insani münasibət - hər şey əla idi, tam ürəyim istəyən. Amma o kilsənin gündə üç dəfə vurulan zəngi necə dəhşət idi, bir bilsən. Hər eşitdiyimdə onun dingiltisini üzü üstə yerə sərilib ağlamaq istəyirdim, nəsə edib onun dingiltisini yerli-dibli məhv etmək keçirdi ürəyimdən. Amma bacarmırdım, anormallaşmışdım orda olduğum 10 gün ərzində...O vaxtan bəri Kilsəyə qənim kəsilmişəm...Anlamazsınız bəlkə də. Amma çox az adamlara demişdim bunu səbəbini, sizə də deyim. Sadəcə Onun ruhunun şad olması üçün.

Təqvim 2 il öncəni (28 Aprel, 2005) göstərirdi. Günorta vaxtları idi. Mobil tel-da Üzeyir bəyin "Arazbari"-si səslənirdi. Gecələr işləyib gündüzlər oxuduğum üçün indi yatmaq vaxtım idi. Normalda bu vaxtlar məni narahat edəni acılayardım utanmadan. Amma bu dəfə buna imkan tapmadan yuxum ərşə çəkiləcək, illər boyu unuda bilməyəcəyim xəbəri dinləmək üçün dostum Mirqasım Bədəllini könülsüz dinləməli olacaqdım:

- Alo, Kimdi?

- Abbas, adə ölmüsən, tez ol dur gəl Papaninə.

- Miri, hirsləndirmə məni, yuxusuuuuuz...

- Yuxuvu soxacağam gözüvə, tez ol gəl, Vüqar özünü asıb...

Tələbə yoldaşım idi. 4 il bir yerdə gəzib dolaşmış, treninglərdə olmuş, müəllimciklərlə dalaşmış, hətta 2003-cü ildə bir yerdə həbs edilmişdik. İrreal bir dostluğumuz var idi. Nifrətin xarabalıqları üzərində qumuşduq bu dostluq sarayını. Dövlət İdarəçilik Akademiyasında eyni kursda oxuduğumuzu biləndə sadəcə 2 gün idi görmüşdüm onu. Amma onu görmək sifətim yox idi, sanki uzun illərin qan düşmənim idi O. Sonralar ona olan haqsız nifrətimin səbəbini sadəcə onda olan qeyri-adi xarakterin, ideal insana bənzər xüsusiyyətlərin cəmləşməsində görürdüm. Özümə dərd etmişdim onda olan hədsiz qüruru, sindirə bilmirdim onun ədalət axtarışını. Bu hələ harasıdı, qızların da ilk seçimi o idi. O olan yerdə bizə kimsə baxmazdı, hirsimizdən qudurardıq. Girələyərdik ki, onu döyək - niyə gülürsüz, gənciydik də. Xoşbəxtlikdən onunla dalaşan yalnız mən olmuşdum. Elə dalaşmışdıq ki, bir-birimizə vurduğumuz yumruqlar, ağız-burnlarımızdan axıtdıqlarımız qanlar bizi bir-birimizə yaxınlaşdıran ilahi dostluq eşqi olmuşdu. Üst-başımız it günündə olsa da qucaqlaşıb ağlaşmışdıq. O gündən də ta onun intiharına qədər birgə olduq.

Qeyri-adi insan idi. Normal təsəvvür etdiyimiz tələbə evə kilidlənəb mənasız kitablar oxuduğu halda onun idmanın bütün növlərinə olan həvəsi, həyatının rəngarəngliyi, gecə klublarında oynadığı fərqli-fərqli rəqslər yüksək intellektinə maneə sayıla bilməzdi...Bir dəfə prorektor onun soy adını soruşanda "Mövsüm-zadə-li-yev-ski..." kimi cavab verib "Azərbaycan kimliyinə sığa bilmirəm, dünyaya açılmaq istəyirəm" demişdi, sözsüz ki, onu derk edebilmeyecek seviyyede olan prorektor hirslənmiş, biz də gülmüşdük.

Gecələr bir un məmulatları mağazasında birlikdə satıcı işləyirdik. Əslində göründüyü qədər şən insan deyilmiş. Tez-tez oxuduğumuz Dövlət İdarəçilik Akademiyasından danışardı. Nifrətlə qan püsgürürdü bu Akademiyaya. "Ümüdlərimizi puç etdi, gələcəyə inamımızı tərsinə çevirdi bu Aakademiya" deyərdi sevdiyi Pink Floyd qrupunun "High Hope"-nu dinlərkən. Sonra o kassir oldu. Zarafatından qalmayıb mənə "Sən də fərqlənmə diplomunu ilə Seyfəddin Qəndilovun mübarək əllərindən almiş olsaydın satıcı işləməzdin" deyib mırtlaşardı...Eh gidi o günlər. Yadımdan heç vaxt çıxmır birlikdə olduğumuz sonuncu gün. Səhərə yaxın idi, gizlincə konyak içirdik, kartla "duraki" oynayırıdıq. Şərt qoymuşdu ki, kim uduzsa udanı öpəcək. Mən də zarafatla "ədə, bəlkə cinsi oreantasiyandan bezmisən?" demişdim. Amma oynamışdıq, bilərəkdən uduzur, məni öpürdü - gülməyin lütfən, sizin üçün əttökənlik ola bilər, amma özünüzü mənim yerimdə hiss edin bir anlıq. Bilmədim necə oldusa məni musiqi mərkəzindən gələn mahnını dinləməyə məcbur etdi, Pink Floyd "High Hope" oxuyurdu. Sonra kartları paylayıb "Abbas, qulaq as, onlar da bizim kimi bədbəxt insanlardı, amma utanmadan, gizlətmədən deyirlər xəyallarının puç olduqlarını". Çox narahat olmuşdu həmin gün, qəbul edə bilmirdi Sevda Rzayeva kimi bir adamın reytinq üzrə Azərbaycanda 1-ci olan təhsil ocağında dərs deyib hər şeyi tərs deməsini, sindirməyə aciz idi Abbas Vəliyevlərin, "bazik" Sadıx Səlimovların kafedralara rəhbərlik etmələrini. Çox "tərbiyəsizləşmişdi" rektorumuz haqqında dedikləri söyüşləri dilinə gətirəndə...Səhərə yaxın 12 saat iş müqabilində 2 şirvan alıb ayrılırdıq, yenə məni qucaqladı, "Abbas, alarsan qisasımı" deyəndə axmaqcasına "get yat, gecə çox içdik" demişdim...O da gülümsəmişdi...Ayrıldıq, mən sağa, Sahli metrosu tərəfə, rəzilliliyə, qorxaqlığa, həyata doğru getdim, o, diriliyə, şərəfə doğru addımladı...

Ölümündən öncə "WORD" proqramında yazdığı məktubu cibindən çıxdı. Öləndə də zarafatından qalmayıb "WORD-də yazılmış ilk intihar məktubu olduğu üçün Microsoft-un arxivinə təqdim edərsiz" yazmışdı. Sonda isə yenə mənə səslnirdi: "Ona deyin qisasımı alsın". Amma kimsə bilmədi ki, "O" kimdir.

O, bir dəfə özünü öldürməklə həmişə yaşayır, qəlbimizdə hər gün doğulur. Amma biz taxtabaş, insan hesab olunmayan tələbələr mübarizəni deyil, intiharı deyil, yaşamağı - rəzilcə yaşamağı, Seyfəddinlərin, Abellərin, Misirlərin, Fatmaların, "Məleykə" Abbassovaların rəzil köləsi olmağı seçdik, həm də sevə-sevə seçdik...Allah hamımıza lənət eləsin...Hər dəfə pəncərəmin içindən qulaqlarıma soxulan kilsənin cingiltilərini eşidəndə onun HİGH HOPE-u "Oyan taxtabaş tələbə, oyan yuxudan" deyir, gözlərimin içində kilsədən onun ağ kəfənli lüt bədəni üstümə qaçır. Day dözə bilmirəm, o bir dəfə öldü, əbədi yaşayır, amma mən hər gün ölürəm, hər dəfə kilsə zənginin DİNG-ini eşidəndə.

O sadəcə ədalət aşiqi idi, sadəcə onu sevdi və ona qovuşdu...

Saat 12. Kilsə zəngi vurulur. DİNG-DİNG-DİNG Hardasa məsum uşaqlar ağlayır. DİNG-DİNG-DİNG. Müəllifin gözləri dolur. DİNG-DİNG-DİNG. Ağ buludlardan bomba yağır. DİNG-DİNG-DİNG. Biz günəşə qaçırıq, o da bizdən qaçır. DİNG-DİNG-DİNG. Misir Mərdanov maşına minir. DİNG-DİNG-DİNG. Həmişə insan eşşəyi minərmiş DİNG-DİNG-DİNG. indi eşşəklər insanı minir DİNG-DİNG-DİNG. Müəllifin sol gözündən yaş gəlir. DİNG-DİNG-DİNG "Həyat nə gözəldir" deyir axmaqlar. DİNG-DİNG-DİNG. Fucking oil. DİNG-DİNG-DİNG Fərid, nooolar DİA-a sənəd vermə, qoru özünü DİNG-DİNG-DİNG. Kimsə üstündə dayandığı stulu itələyir. DING-DING-DING. Hardasa ana qucağında can verən uşağına ümüdsüz gözlərlə baxır. DİNG-DİNG-DİNG Fahişəni gündə birdəfə "zoralayırlar", DİNG-DİNG-DİNG Azərbaycandakı ədalət ilahəsi "Femida"nı isə hər gün... DİNG-DİNG-DİNG Tələbələr ətçəkən maşına gətməkdədir. DİNG-DİNG-DİNG Şeytan insanlardan qorxur! DİNG-DİNG-DİNG "DEMON" Eker Berg zirvəsinə çıxıb bağırır: DİNG-DİNG-DİNG Ata normal düşüncəli qızına norkaman diaqnozu qoyursa, DİNG-DİNG-DİNG körpələrin başına raketlər yağırsa, DİNG-DİNG-DİNG yaratıq yaltaqlıq edirsə, DİNG-DİNG-DİNG 1 milyard ac insanı olan dünyada hamı silaha pul xərcləyirsə, DİNG-DİNG-DİNG ozon problemi, istiləşmə kiminsə vecinə deyilsə, DİNG-DİNG-DİNG "qorxu"dan başqa hər şeydən qorxuruqsa, DİNG-DİNG-DİNG ana 9 aylıq canını ölü doğursa, DİNG-DİNG-DİNG World Bank-ın ofisindən prezervativ tapılırsa, DİNG-DİNG-DİNG ata-anasız, sevgidən məhrum uşaqlar çöldə soyuqdan titrəyərək yatarkən DİNG-DİNG-DİNG masajçıların əlləri (və başqa yerləri) altında kişilər məst ola bilirsə DİNG-DİNG-DİNG tüpürüm 5 min illik dünya sivilizasiyasına, DİNG-DİNG-DİNG 5 min illik bəşəriyyətin qazandığı bütün "uğur"lara DİNG-DİNG-DİNG ki bu "uğur"ların sonunda zavallı bir körpəciyin göz yaşı var. DİNG-DİNG-DİNG... Çox-çox uzaqlardan xor səsi eşidilir DİNG-DİNG-DİNG Ümüdləri sönmüş, DİNG-DİNG-DİNG arzuları puç olmuş insanlar DİNG-DİNG-DİNG kəndirin öz balası kimi qucaqladığı 2 il öncə asılan dostum DİNG-DİNG-DİNG Məhbəslərdə çürüyən günahsız insanlar DİNG-DİNG-DİNG butulka qarşısında dayanıb günahkar olduğunu "etiraf" edən təqsirkar DİNG-DİNG-DİNG Sevgi - Azadlıq uğrunda Qafqaza zəncirlənmiş Prometey DİNG-DİNG-DİNG Haqq yoldan çıxmış "DEMON"...DİNG-DİNG-DİNG bütün cinlər-şeytanlar DİNG-DİNG-DİNG hamı Pink Floydla birgə bağırır:

The grass was greener

The light was brighter

The taste was sweeter

The nights of wonder

With friends surrounded

The dawn mist growing

The water flowing

The endless river

ABBAS / OSLO