NƏZƏRİ TƏCAVÜZ

Xomeyninin “islam inqilabı”nı ixrac doktrinasının fəsadları

   2006-cı ilin demək olarki son saatlarında İraqa 24 il prezidentlik etmiş Səddam Hüseynin edam edilməsi ilin ən yadda qalan hadisələrindən biri oldu. Həmin hadisəni dünyanın əksər mətbuat orqanlarının diqqət mərkəzində saxlamaları, müxtəlif siyasətçi və təhlilçilərin şərhləri fərqli olsada, mövzu bir idi: “Səddam Asıldı”.

   Səddamın asılmasına ən çox sevinənlər və bununla bağlı çeşidli bəyanatlarla çıxış edənlər sırasında iran hakim dairələrinin nümayəndələri oldu. Səddamın İraqa başçılıq etdiyi dönəmdə iranla səggiz illik müharibənin baş verməsi mövzuya bir az fərqli cəhətdən yanaşaraq həmin müharibənin səbəblərin və bu gün həmin maharibənin başlanmasında daha çox rolu olan Tehran rejiminin nümayəndələrinin Sədamın əksinə olaraq cəzasız qalmalarına toxunmaq istərdik.

Xomeyninin nəzəri təcavüz fərmanı

İranda 1979-cu il iqilabından dərhal sonra Xomeyninin qonşu dövlətlərə təcavüz və müdaxilə fərmani saylla biləcək “islam inqilabı”nın ixracı doktrinası həyata keçirilməyə başladı. Bu Xomeyninin və ətrafının çıxışlarındanda aydıncasına sezilirdi. “Allah evinin ləyaqətsiz hakimlərdən azad edilməsi” və “Kərbəlanın natəmiz əllərdən çıxarılması zərurəti”, “Qüdsün yolu Kərbaladan keçir” kimi ifadələr açıqcasına yenicə hakimiyyətə gəlmiş “ruhani”lərin gələcək təhlükəli planlarından xəbər verirdi.  Hakimiyyət payaların bərkitdikcə bu iddia yiyələrinin həqiqətəndə bölgə və dünyaya ciddi təhlükə mənbəi olduqları daha qabarıq şəkildə hiss olunmağa başladı. Tükiyə, Livan, Fələstin, İraq, Səudi Ərəbistan, SSRİ dağıldıqdan sonra isə Quzey Azərbaycan Respublikası və Orta Asiya ölkıləri və s. Tehran rejiminin islam adı altında həyata keçirdiyi təxribat əməlləri buna sübutdur.

   Yüz minlərlə insanın həyatı bahasına başa gələn səggiz illik iran-İraq müharibəsin elə həmin “islam inqilabı”nı ixrac doktrinasının nəticələrindən biri saymaq olar.

İraqın BMT-ə şikayəti

Hələ müharibə başlamamışdan öncə İraq dövlətinin dəfələrlə BMT-ə iranın Əlcəzairdə iki ölkə arasında bağlanmış sülh müqviləsinin şərtlərin pozması və İraq torpaqlarına xırda miqyaslı təcavüzlərilə bağlı şikayətləri Tehran hakimiyyətinin qonşu ölkələri müharibəyə təhrik etmə cəhdlərinə nümunədir. Səddamın isə kamera qarşısında iki ölkə arasında bağlanmış anlaşmanı cırması iranın həmin müdaqxilələrindən sonra baş vermiş və bu əcavüzlərə bi növ cavab idi.

   Hələ Pəhləvi rejimi dönəmindən hakimiyyətə müxalifətdə olan “islam”çı qüvvələr və onların Livan və Fələstində hərbi təlim görmüş milişiyaları inqilabın ilk günlərindən başlayaraq xırda dəstələr halında İraq torpaqlarına soxulma cəhdlərində bulunmağa başladılar. Ölkənin o günkü şəraitin nəzərə alsaq demək olar ki həmin “hizbullah”çı silahlı dəstələr ölkənin  əsas hərbi qüvvələri sayılırdı. Niyə ki, ölkədə uzun müddət davam edən çaxnaşma ordu sistemin tamamilə pozmuş, ordunun bir çox yüksək rütbəli zabitləri ya öldürülmüş vəya ölkəni tərk etmişdilər. Həmin “Hizbullah”çı silahlı dəstələrin bazasında sonralar “İslam İnqilabı Keşikçiləri” qvardiyasının yaradılmasın, quru, hava və dəniz qüvvələrində əsas hərbi bazaların bunlara tapışırılmasın xatırlasaq belə nəticəyə gəlmək olar ki, bu dəstələrin o zamanki “şıltaqlıqlaı” əslində yeni hakimiyyətin gələcək təcavüzlərə hazırlaşmasından xəbər verirdi.

   Bunlarla yanaşı İraq dövlətinə müxalifətdə olan şiə və kürd təşkilatlarının silahlı dəstələridə “inqilab”ın ilk günlərindən Tehran rejiminin hərtərəfli dəstəyindən bəhrələnməyə başladılar. Həmin zamanlar İraq şiələrinin “rəhbəri” Məhəmməd Baqir Sədrin göstərişi ilə şiələrin hərəkətə gəlmələrin əhəmiyyətli nümunədir. Bu məsələdə özlüyündə Xomeyni hakimiyyətinin iki ölkə arasında qəbul edilmiş anlaşmanın şərtlərinin pozulması demək idi. Bir sözlə Tehran hakimiyyəti bütün vasitələrdən istifadə edərək bölgədə böran yaratmaq niyyətlərin həyata keçirməyə can atırdı.   

Tehran rejimi niyə müharibə və böhran yaratmaqda maraqlı idi?

1979-cu il inqilabın “iran” xalqlarının hakim rejimə qarşı şüurlu şəkildə başlatdıqları hərəkat olduğu iddiası tam gerçəkliyi əks etdirmir desək yanılmarıq. O zamanki şəraitdə müxtəlif siyasi cərəyan və təşkilatların qeyri leqal fəaliyyət göstərmələrinə baxmayaraq, bu təşkilatların heç birisinin kütləvi bir inqilab yaratmaq və ona rəhbərlik etmək imkanlarının olmaması faktdır. Həmin təşkilatların ən öndə gedənləri belə xalq arasında geniş bazaya malik deyildilər. Əlbəttə bu baş vermiş dəyişikliyin və xalq kütlələrinin etiraz aksiyalarının yersiz veya haqsız olması anlamına gəlməməlidir. Sadəcə biz siyasi cərəyanların xalqın tam şüurlu şəkildə və siyasi məqsədlə küçələrə tüküldükləri iddiasının reallığı əks etdirmədiyi qənaətindəyik. Əhalisinin əksəriyyətinin günün ən güclü siyasi cərəyanların təşkil verən solçuları “kafir”, “mürtəd”, “murdar” və s. adlandırdığı bir ölkədə həmin cərəyanların vəya başqa siyasi qurumların xalqı şüurlu şəkildə arxalarınca çəkdiyinin və geniş bir dəyişikliyə səbəb olduğunun gerçəkliyi əks etdirmədiyinin tərəfindəyik. (misal)

   Bu hərəkatın baş verməsinin daxili səbəbləri az olmasada, xarici amil və təsirlərində rolu az olmamışdır. Həmin dəyişikliyin baş verməsində bir çox xarici maraqlar və bir sıra dövlətlərin incə müdaxilələri lazimi qədər rol oynamışdır. Maraqlıdır ki, həmin məsələdə bir-birlərinə zidd qütblərdə olan qərb və şərq bloklarının aparıcı dövlətlərinin ortaq maraqları olmuşdur. Həmin məsələ yazımızın mövzusu olmadığından bundan artıq məsələyə toxunmağı lazim bilmirik.

   Amma bütün bunlarla yanaşı “ruhani” təbəqəsi uzun illik bir təcrübəyə, xalqın zəyif damarın bildiyinə və kütlənin hissiyatından istifadə edərək onu coşdurmaq və yönəltmək “bacarıqına” malik olduqu üçün bütün bu məsələlərdən lazimi qədər istifadə edə bildilər. Bu təbəqənin hələ məşrutə inqilabındanda öncə, “Tənbəki” hərəkatında İngiltərə ilə əlaqəli işlədikləri haqda kifayət qədər ədəbiyyat materialları var. 1979-cu il məsələsində də oxşar əlaqələrin həmdə başqa dövlətlərlə olması gerçəklikdir. Bu dəfədə həmin təbəqə xalqin hissiyyatından istifadə eədərək hərəkatın dalğasına minib, kütləni ələ ala bildi. Və yenədə qeyd etmək lazimdir ki 1979-cu il inqilabının əsas iştirakçıları savadsız, siyasi şüur və baxışa, normal dünya görüşünə malik olmayan aşağı təbəqə idi.

Mollalar bu sinfin savadsızlıqları ilə yanaşı məhrumiyyətlərindən və dini hissiyyatlarından istifadə edib onları öz məqsədlərinə nail olmaq üçün güllə qabağına verə bildi. Bir sıra müttərəqqi cərəyanlar isə(daha çox sol cərəyan) hadisələrdən geri qalmasınlar diyə müvvəqqətidə olmuş olsa mollaların siyasiətini dəstəkləməli oldular. Bu gələcək hakimiyyətdə həmdə iştirak arzusundan irəli gələn bir “dəstək” idi. Amma mollalar düşünülənlərdən və göründüklərindən daha “zirəng” çıxdıqların sonrakı əməllərilə sübut etdilər.

    Bütün bunları yaxşı bilən və başa salınan “ruhani” təbəqəsi insanların bərabərliyi, xalq;n rifahi, söz və qələm azadlıqları ilə bağlı verdikləri vədlərin yalan şüarlardan ibarət olduğun c’miyy’tin anlayıb və onlardan üz döndərəcəyin yaxşı bilirdi. Buna görədə xarici bir “təhlükə” mənbəyi axtarışında olmalı idilər. Həmdə bu vasitə ilə inqilabda iştirak etmiş başqa partiya və təşkilatların hökumət bölgüsündə iddialaının qarşısın almaq üçün yaxşı bəhanə olmuş olardı.  Molla hakimiyyəti həmdə bu vasitə ilə maxalif düşüncələrin, hakimiyyətlə tərs mövqedə dayanan qurumların və milli haqlarının tapdalanması haqda hakimiyyət qarşısında məsələ qaldıran xalqları susdurmağa imkan tapmış oldu.

Hər iki ölkənin xalqlarına fəlakət gətirən səggiz illik müharibə

   Molla hakimiyyətinin təhriki və İraq dövlət başçısının buna məntiqsiz reaksiyası nəticəsində müharibə başlandı. İlk baxışda isə bu İraq hərbi birləşmələrinin “İran” torpaqına geniş miqyaslı təcavüzü təəsüratı bağışladı. əslində isə bu Tehran hakimiyyəti üçün göydən düşmə bir şans oldu. İraq ordusunun “İran”ın cənub şərq bölgəsində içəriyə doğru irəliləməsi, Xürrəmşəhrin işğalə və bölgənin ən böyük neftayırma zavodların özündə yerləşdirən Abadan kimi önəmli şəhərin mühasirəyə alınması, yüz minlərlə insanın qaçqın düşməsi bu müharibənin ilk nəticələrindən oldu.

   Haray-həşir salaraq təcavüzə məruz qaldqıqları haqda dünya ictimaiyyətinə müraciətlər edən molla hakimiyyətinin, uzun zaman keçmədən müharibədən heçdə mutsuz olmadıqı üzə çıxdı.  İraq ordusunun irəliləməsinin qarşısı alındıqdan, Abadanın mühasirəsi sındıqıldıqdan və Xürrəmşəhrin geri alınmasından sonra İraq dövlətinin BMT-nin qəbul etdiyi qətnaməyə uyumm sağlaması haqda razılıqı və “İran”a xəsarət ödəməsi barədə öhdəlik götürməsinə Tehran hakimiyyi əhəmiyyət vermədi. Tehran rejimi yenədə “Qüdsün yolu Kərbəladan keçir”, “Qələbəyədək müharibə”, “Qadisiyyə sərdarı, ölüm vaxtın çatıbdır” kimi şüarları bir daha bu rejimin müharibə və xaos tərəfdarı olduğun göstərmiş oldu.

   Müharibədə maraqlı dövlətlərdə öz qazancları açısından çıxış edərək hər iki dövlətlə açıq və gizli şəkildə əlaqəyə girdilər. Hər iki tərəfə satılan silahların və başqa hərbi texnikaların həcmi yüz milyardlarla ölçülürdü. Bu “qazanc”dan məhrum olmamaq naminə həmin dövlətlər bir çox cinayətlərə göz yummalı oldular. “Mək Farlin” kimi tanınan İran-Amerika arasında gizli silah alveri ilə bağlı əməliyyat dediklərimizə nümunədir.  Bu məsələnin üstünün tam açılması müharibə bitdikdən illər sonra olduğu kimi açıldı. Amerikanın İraqa hərbi müdaxiləsi və Səddamın süqutundan sonra “inqilab” və müharibədə önəmli rollardan birin ifa etmiş H.Rəfsəncani 2006-cı ilin noyabr ayında “həmşəhri” qəzetinin müharibə ilə bağlı çıxardığı “paydari” adlı xüsusi buraxılışına verdiyi geniş müsahibədə bunları etrifa edir. H.Rəfsəncani həmin müsahibədə “Tav” və “Hag” raketlərinin, habelə hava hücumundan müdafiə və başqa hərbi texnikanın “vasitəçilər”in yardımı ilə Amerikadan idxal etdiklərin bildirir. Bunun qarşılığında isə iran Livanda və “Hizbullah” arasında öz “nüfuzundan” istifadə edərək Amerika girovlarının azadlığına nail olmasın söyləməsi maraqlı və diqqətə layiq faktdır.

Bu gün Səddamı törətdiyi cinayətlər üçün edam edən qüvvələr, Səddamın törətdiyi cinayətlərə şərait yaradan və onu lazimi hərbi texnika ilə təmin edənlərdir. Tehran hakimiyyətininsə cinayətləri Səddamın törətdikləri yanında birə mindir. Ancaq hələ bu gündə demokratiya və insan haqları “müdafiəçiləri” kimi çəıxış edən bir çox dövlətlər öz siyasi və maddi maraqları üçün cinayətkar Tehran rejiminin “şıltaqlıq”larına dözməkdə və bir çox hallarda isə dolayısı yollada olmuş olsa ona dəstək verməkdədirlər.

Müharibənin nəticələri

Bu müharibə demək olarki ikinci dünya müharibəsindən sonra dünyada baş vemiş ən iri müharibələrdən sayılır. Səggiz il davam edən müharibə yüz minlərlə insanın məhvi, milyonlarla insanın didərgin düşməsi, əlil olması və hər iki tərəfin iqtisadi bazalarının dağılması ilə nəticələndi.

   Müharibə dövrü ən adi milli-insani haqlarından məhrum edilmiş qeyri fars xalqlar, özəlliklə Güney Azərbaycan türkləri “əzizləndi”, Azərbaycan “İran”ın başı, qeyrət simvolu adlandırılaraq güllə qabağına veildi.  Güney Azərbaycan türklərindən oluşan “Aşura” diviziyası müharibənin ən qızqın gedən yerlərinə göndərildi. Həmin diviziya “xət sındıran” adlandırılaraq İraq ordusunun ön cəbhəsin yarmaq, qarşı tərəfin hücumu zamanı birinci müqavimət xəttin təşkil verməkdə istifadə olundu. Bu isə başqa milliyyətdən olan döyüşçülərlə müqayisədə türklərin daha çox itgi verməsi ilə nəticələndi.

Maraqlı faktdır ki müharibənin əvvəllərində İraq hərbi hava qüvvələri İranın əksər iri şəhərlərin bombalayıb və raket zərbələri endirsələrdə, Güney Azərbaycan şəhərləri bundan qıraqda qalırdı. Həmin dövr qeyri türklər, özəlliklə farslar Güney Azərbaycan şəhərlərin təhlükəsiz yer sayaraq bura sığınırdılar. Ancaq Tehran hakimiyyətinin “Aşura” diviziyasından genə-bol bütün müharibə xəttində “istifadə”si və planlı şəkildə bunu təbliqi Güney Azərbaycan şəhərlərinində hava hücumlarına məruz qalmasilə nəticələndi.

   Nəhayət Xomeynini “zəhər içməsindən” və bütün resurslarının tükəndiyindən irəli gələn məcburiyyətdən dolayı BMT-nin 598 saylı qətnaməsin qəbul etmədən sonrada Tehran hakimiyyəti yaranmış yeni durumdan lazimi qədər istifadə etməklə növbəti cinayətlərin törətmə imkanından yararlandı. Hələdə baş vermə səbəbləri lazimi qədər araşdırılmayan “Çilçıraq” və “Fruqi Cavidan” əməliyyatlarının hansısa təhriklər vəya Tehran rejiminin hansısa dövlətlərlə gizli anlaşmasından irəli gələn plan əsasında “Xalq Mücahidləri Təşkilatı” tərəfindən başlanılması növbəti qırqınla nəticələndi. Molla hakimiyyəti minlərlə müxalifin yuxarıda adları çəkilən əməliyyatlara qarşı “Mersad” adı altında apardıqı hərbi cinayətində aradan götürə bildi.

Bununla yanaşı Tehran hakimiyyəti baş vermiş əməliyyatı bəhanə edərək daxildə, özünün həbsxanalarında saxladıqı minlərlə siyasi məhbusu qısa müddət ərzində edam etdi. Bir sıra məlumatlarda bu qırqında edam edilənlərin sayı on minlərlə göstərilir.

   “Xalq Mücahidləri Təşklatı”nın bu hərəkətinin hansısa təhrik və Tehran hakimiyyətinin bəzi ölkələrlə gizli anlaşması əsasında həyata keçirmələri ehtimalın gücləndirə biləcək bir çox məsələlər var. BMT-nin 598 saylı qətnaməsinin qəbulu və iki ölkə arasında atəşkəsin bir il bu qətnamənin qəbulundan sonra baş tutmasının səbəbləri açıqlanmayıb. Ancaq Tehran təmsilçilərinin bu məsələyə “bir sıra önəmli və daxili təhlükəsizliyimizlə bağlı şərtləri qəbul etdirmə məsələlərində anlaşma” kimi ifadələri həmin “daxili təhlükəsizliklə bağlı anlaşma”nın bir ucununda mücahidlər və başqa siyasi cərəyanların “zərərsizləşdirilməsi” olama ehtimalın artırır.

 Cinayətlərdə Tehran rejiminin rolu

Müharibə dövrü Tehran rejimin İraq dövlətinə müxalifətdə olan və silahli fəaliyyət göstərən kürd və şiə ərəbləri hər tərəfli dəstəkləməsi, onları İraq dövlətinə qarşı silahlandıraraq gücləndirmə əməlləri təbiiki müharibə şəraitində olan İraq hökuməti üçün ciddi problemlər yaradırdı. Və müharibə şəraitində olan bir ölkə üçün bu təhlükənin qarşısın almaq normal və zəruri bir məsələ idi. İraq hakimiyyətidə bu əlavə təzyiqləri azaltmaq üçün Tehranın maliyyələşdirdiyi həmin silahlı quruplaşmaların qarşısın almağa başladı. İraq ordusunun mollalara əl-altılıq edən silahlıları zərərsizləşdirmə əməliyyatında yüzlərlə insan öldü, bir çoxları qonşu ölkələrə, əsasən isə “İran”a sığındı.

Bunları nəzərə alaraq demək olarki bu qırqınlarda bir başa Tehran hakimiyyətinin rolu olmuşdur. İraq ordusunun vasitəsilə həyata keçirilən əməliyyatlarda ölənlərin qanının Tehran rejiminin boynunda olması danılmaz gerçəklikdir.

Səddamın edamı

Səggiz illik müharibədən sonra iqtisadi imkanları tükənmiş, ordu sistemində ciddi problemlər yaranmış İraq dövləti Küvetə müdaxiləyə təhrik edilərək ölkəyə daha geniş ziyan vuracaq başqa bir müharibəyə başlamış oldu. Öncəki müharibə dövrü Səddamla normal münasibətlərdə olan bir sıra dövlətlər, o cümlədən ABŞ bu dəfədə Küveytin müdafiəçisi kimi çıxış edərək İraqa qarşı yaradılmış kualisiyaya rəhbərlik etdi. ABŞ-ın başçılıqı ilə “Səhrada Tufan” adı altında keçirilən geniş miqyaslı hərbi əməliyyat demək olarki İraq iqtisadiyyatı və ordusunun olub-qalan imkanlarında məhv etmiş oldu. Yenidən kürdlər və şiə ərəblər yaranmış durumdan istifadə edərək ayaqlandılar. Bu dəfə isə kürdlər daha iştahalı görünməyə başladı. Bu isə Tehran rejimi üçündə növbəti dəfə qızıl fürsət oldu. Tehran hakimiyyəti bölgədə yaranmış böhrandan lazimi qədər istifadə etməyə çalışdı. İraqda öz mövqelərin genişləndirib və bərkitməyə başladı. Əks cəbhələrdə, “düşmən” mövqedə olmalarına baxmayaraq, ABŞ və İngiltərənin əməlləri Tehran hökumətinin mənafeinə xidmət etdi. Bunun isə tam təsadüflərdən irəli gəlməsi bir o qədərdə məntiqi görünmür.

  İraqın başı üzərin almış qara buludlar Tehran hakimiyyətinin xeyrinə işləyərək bütün məsələlərdən qıraqda qalmasına səbəb oldu. Amerika , İngiltərə və s. Müttəfiq dövlətlərin təkidləri nəticəsində BMT müşahidəçiləri İraqın nüvə proqramı və “kütləvi qırqın silahları” hazırlamasın araşdırmağa başladı. Müşahidəçilərin İraqda olmayan məsələləri axtardığ və bütün diqqətin ora yönəldildiyi bir dönəmdə İran rejimi özünün nüvə proqramın sürətlə inkişaf etdirməyə, kütləvi qırqın silahlarının istehsalı və alışına qurşandı. Tehran rejiminin öz hərbi sənayein inkişaf etdirdiyi və sürətlə silahlandığından qərb dövlətlərinin, xüsusən Amerikanın xəbərsiz olması inandırıcı görünmür.

   Nəhayət İraqın cəbbəxanasında xarici müdaxiləyə müqavimət göstərməyə imkan verə biləcək ciddi bir imkanın olmadığın yəqin etdikdən sonra ölkəyə hücum başlandı. Növbəti dəfə İraq xalqının fəlakəti ilə nəticələnən hücumun sonuclarının göz qabağında olduğun nəzərə alaraq buna toxunmağa ehtiyac yoxdur. Müttəfiq qoşunların hərbçiləri tərəfindən həbs edilən Səddam Hüseynin məhkəmə prosesinin sonu, vəkillərinin bütün cəhdlərinə baxmayaraq onun haqqında edam hökmünün çıxarılmasilə nəticələndi. Və 2006-cı ilin son saatlarında Səddam  asıldı.

   İraq şiələrinin rəhbəri Müqtəda Sədrin iştirak etdiyi edam mərasimindən dərhal sonra Tehran hakimiyyətinin təmsilçiləri və ABŞ rəsmilərinin sevincək bəyanatları yenədə maraqlı bir “təsadüf”ün şahidi olmamıza səbəb oldu. Tehran nümayəndələri Səddamın İranla , daha dəqiq desək farslarla bağlı dedikləri həmdə “İran” hakimlərinin ciddi nigərançılığına səbəb olması açıq-aydın sezildi. Siyasi mövqelərindən asılı olmayaraq hətta Tehran rejiminə ən radikal müxalifətdə olan “İran müxalifəti”də rejimlə eyni mövqe nümayiş etdirərək Səddamın farsların bölgədə bütün böhranların əsas səbəbkarlarından olması , ərəblərin bu təhlükənin qarşısın almaq üçün birləşməli olduqları fikirlərin “ölüm ayağında fitnə” kimi dəyərləndirərək tənqid etdilər. Hakimiyyətin və “müxalifətin” bu ortaq mövqei bir daha fars şovinizminin əmmaməli-əmmasiz olmalarından asılı olmayaraq qeyri fars xalqlara qarşı eyni mövqedə olduqların göstərmiş oldu. “Demokratiya” , “insan haqları” “tərəfdarları” kimi çıxış edən bu “müxalif”lərin rejimlə bərabər İranda bir daha qeyri fars millətlərin heç bir hüququna hörmət etmədiklərin, qeyri fars millətlərin isə bu məsələni milli haqları və müqəddəratlarının təyini uğrunda mübarizələrində ciddi nəzərə almaları zərurətin sübut etmiş oldu.   

Tehran hakimlərinin cəzasızlıqları

   Yuxarıda da vurğuladıqımız kimi Tehran hakimiyyətinin nümayəndələri dünyada, özəlliklə bölgədə həqiqətəndə bütün böhranların və çəkişmələrin yaranmasında ən maraqlı tərəflərdən olduğu üçün hər bir vasitədən istifadə edərək sabitliyin pozulmasında təşəbbüskarlıq göstərib. 79-cu il “inqilab”ından günümüzə kimi bu şeytan hakimiyyətinin əmməllərinə qısa nəzər salmaq tarixdə cinayətkarlıq və fitnəkarlıqda bu tip rejimlərin çox nadir olduqları haqda qənaətə gəlməyə kifayət edir. Özün “islam” dövləti sayaraq Fələstin müsəlmanlarının “haqları”nın müdafiəçisi kimi çıxış edən, İsrail dövlətinin məhvin əsas hədəflərindən birinə çevirən bu rejim, qulağının dibində müsəlman Azərbaycan Respublikasının Ermənistanın təcavüzü nəticəsində torpaqlarının işqalı, yüz minlərlə insanın didərginliyinə çox soyuqqanlı yanaşmaqdadır. Nəzərə alsaq ki Tehran rejiminin bölgədə əsas müttəfiqlərindən biri həmin təcəvüzkar Ermənistan dövlətidir, o zaman hakimiyyətlərin şər üzərində qurmuş bu əmmaməli şeytanların nə qədər fitnəkar və riyakar olduqların daha dərindən anlamaq çətin olmaz.

   Bunlarla yanaşı bu hakimiyyətin dünyanın bir çox ölkələrində baş vermiş terror əməliyyatlarının müəllifi olduğu aydın məsələdir. Türkiyə, Səudi Ərəbistan, İraq, Pakistan, Argentina, Almaniya, Livan və s. ölkələrdə yüzlər, münlərlə insanın həyatı bahasına başa gələn “əməliyyatlar”ın məsuliyyəti Tehran rejiminin üzəində olsada bunun hesabın verməmiş qalırlar. Bu rejimin son illər dahada aqressivləşməsi, qəbul olunmuş bütün büynəlxalq npormalara üz çvirərək dünyaya “meydan oxuması” , dünya ictimaiyyəti və BMT-nin bütün tələblərin qulaqardına vurması özünə arxayınlaşaraq daha ciddi fitnələr yaratmaq niyyətində olduğundan xəbər verir. 2006-cı ilin may-iyun aylarında güney Azərbaycanda milli kimliklərinin təhqir olunmasına etiraz edən yüz minlərlə insanın dinc aksiyalarının rejimin silahlı və təhlükəsizlik qüvvələri tərəfindən vəhşiliklə alınması, bu hadisələrdə onlarla insanın güllələnərək öldürülməsi, yüzlərlə insanın yaralanması və minlərlə dinc etirazçının həbsi  bu şeytan hakimiyyətinin heç bir normaya bağlı olmadıqının göstərgəsidir.

   Başqa millətlər və dövlətlərlə yanaşı hakim kəsildiyi xalqların ən ibtidai haqlarına heç bir əhəmiyyət verməyən, yüz minlərlə insanın qatili olan bir quruluşun nümayəndələrinin Səddamla müqayisədə min dəfə artıq cəzaya layiq olduqları çoxdan sübut olunmuş məsələdir.

Təssüflə hələlik bütün cinayətlərinə baxmayaraq  şeytan balaları boğazların ipdən qoruya bilirlər. 

...

Səddamın ölüm qabağı çıxışından Tehran hakimlərinin narahatçılıqı yersiz deyil.  Bütün törətdikləri cinayətlərin hesabın ödəyəcəkləri günün çoxda uzaqda olmadığın görünürki özləridə sezmişlər. Müxtəlif xalqların məhbəsinə çevrilmiş bir ölkənin və onun hakimlərinin dəyişən dünyada dəyişdirilməyəcəkləri imkansızdır.

PS: Səddam bütün etdiklərinə və haqqında deyilənlərə baxmayaraq mürəkkəb, çətin və başarılı bir həyat yolu keçmişdir. İraq dövlətinin başçısı səviyyəsinə yüksəlməsi təsadüfi deyildi. Bəzi dövlətlərin, müxaliflərinin və fars nümayəndələrinin onun haqqında nə dediklərindən asılı olmayaraq Səddam tam bir ərəb millətçisi idi. O bəzi xalqlar üçün cinayətkar olsada, ərəb milləti üçün qəhrəman idi. Bunu ölüm ayağındaki davranışı və danışıqı ilədə sübut etmiş oldu.

   Bü gün isə Güney Azərbaycan hərəkatı təmsilçilərinin mövqei ən azından Tehran hakimiyyəti və fars şovinizminin mövqeindən bu məsələ ilə bağlıda seçilməli və fərqlənməlidir. Səddamın edam qabağı çıxışı Güney Azərbaycan türkləri və ərəb millətçiləri arasında ciddi bir yaxınlaşmaya səbəb ola biləcək amilə çevrilə bilər. Bu isə özlüyündə fars şovinizminin təcridi və zəifləməsi deməkdir.