مراسم تشييع پيکر صفر قهرمانيان

فردا برگزار می​شود

حسن يوسفی اشکوری، اکبر گنجی، علی افشاری، عمادالدين باقی و ناصر زرافشان  پيام تسليت فرستادند.

مراسم تشييع پيکر صفر قهرمانيان چهارشنبه ​۲۲/۸/۸۱، ساعت ​۹ صبح از مقابل بيمارستان ايرانمهر برگزار می​شود.

وی پس از سالها تحمل بيماری مزمن ريه درگذشت.

به گزارش گروه دريافت خبر ايسنا پيکر اين زندانی سياسی سالهای پيش از انقلاب که بيش از ​۳۰ سال در زندان به سر برده بود، پس از تشييع در امامزاده طاهر به خاک سپرده خواهد شد.

در همين راستا پيام تسليتی که در ذيل آن نام​های حسن يوسفی اشکوری، اکبر گنجی، علی افشاری، عمادالدين باقی و ناصر زرافشان ديده می​شود به ايسنا ارسال شده است.

فريبرز رييس​دانا از دوستان قهرمانيان نيز با اشاره به سوابق وی گفت: زنده​ياد صفر قهرمانيان در ميان يارانش به صفرخان اشتهار داشت و اين «خان» نشان​دهنده​ی تعلق شخصيت او به توده​های مردم است و به معنی علامت متداول خان نيست.

وی خاطرنشان کرد: صفرخان مبارزه عليه ستم و خودکامگی و ظلم و جور و بهره​کشی اربابان را در روستاهای اطراف مراغه و عجب​شير آغاز کرد و به دليل حساسيت​ها ويژه و آشنايی با جنبش​های انقلابی و يادگارهای جنبش مشروطه از دهه​ی ​۲۰ خورشيدی وارد مبارزه​ی سياسی عليه ظلم و جور اربابان شد.

رييس​دانا گفت: صفر قهرمانيان در کرکوک بازداشت شد و به زندان رژيم جبار عراق گرفتار آمد و پس از مدتی تحمل زندان به ايران پس فرستاده شد. او توانست مدتی از چنگال ماموران بگريزد و در شهرستان​های ديگر آذربايجان به فعاليت​های مبارزاتی خود به صورت مخفی ادامه دهد.

صفر قهرمانيان در آن زمان هنوز ​۳۰ سال نيز نداشت.

وی افزود: تمامی زندانيان که از سال ​۴۲ به زندان رفته​اند نام او را به عنوان يک شخصيت فرهيخته و رهبر معنوی خود پذيرفته بودند.

رييس​دانا در ادامه اظهار کرد: وقتی صفرخان در آستانه​ی بهمن ​۵۷ از زندان آزاد شد بر دوش و بازوان توانا و مستحکم مردم قدردان، شريف و آزاده​ی ايران به سمت منزلش رهسپار شد.

ايشان در هنگام آزاد شدن از زندان، شهر تهران را نمی​شناخت و اصلا بنای چهار طبقه را نديده بود. او تنها مردم را از طريق زندانيان سياسی می​شناخت و به آن​ها عشق می​ورزيد.

وی ادامه داد: صفرخان در طول پس از انقلاب، نه راه درويشی و گوشه​نشينی و عزلت را پيش گرفت و نه راه شلوغ​کاری​هايی که نافی ارزش​های مبارزاتی او بود.

وی تاکيد کرد: من تا آخرين لحظه​ی زندگی صفرخان شاهد بودم که در برابر تطميع، خواسته​ها و استفاده​های سياسی و ابزاری، آگاهانه و هوشيارانه و مصممانه «نه» گفت و هوشياری و آگاهی عجيب اين مرد ​۸۵ ساله که سال​ها به بيماری پيشرفته​ی ريه مبتلا بود و دانش دانشگاهی و کلاسيک نداشت، برای من مايه​ی شگفتی بود.