Güntay

GÜNAZ TV xatirələri

Əhməd Obalı ilə tanışlığım

Əhməd Obalının adını eşitmişdim. Ilk dəfə 1999-cu ildə Bakıda yaxından tanış olduq. O zaman atrıq Bakı həyatım mənim üçün bitmiş və bezdirici olmuşdur. Özümü quyuya düşmüş kimi hiss edirdim. Hiss edirdim ki, yavaş-yavaş mənəviyatım pozulur və dəyərsiz bir insana çevrilirəm. Bakı mühitində boğulurdum, yox olurdum. Insanın öz tədrici ölümünə şahid olmasından daha çətin bir şey ola bilməz. Bir çalışqan fərd üçün ən böyük bədbəxtlik gərəksizlikdir. Bakı mühiti məni gərəksiz bir insana çevirmişdi. Bir an əvvəl Bakıdan qurtulmalı idim. Ancaq necə? Öz-özümü, düşüncələrimi və ruhumu Bakıda həbsə məhkum etmişdim. Mənəviyatımı və bilgilərimi gücləndirəcək ədəbiyatda yox idi. Rus dilini də bilmədiyim üçün tədricən dünyadan xəbərsiz qalan fosilə dönüşdüyümü sanırdım. Bu tərz həyata bir son verməli idim, yalnız bütün yollar üzümə qapalı idi. Sonunda düşündüm ki, gedib “İran”da zindanda qalmaq, işkəncə görmək Bakıda yaşamaqdan daha üstündür. Heç olmasa “İran”da zindanda qalmaq bir amac üçün olar, Bakıdakı həyatım isə çürümə prosesindən başqa bir şey deyildi. Bu üzdən bir risk etməm lazım idi. “İran” konsulluğuna gedib və pasportumun uzadılmasını istədim. Pasportumun vaxtı 1994-də bitmişdi, mən isə 2002-də baş vururdum konsulluğa. Bəzi heysiyyətsiz adamlar mənim konsulluğa getməmi başqa cur təhlil etdilər. Ancaq bunlar mənim üçün önəmli deyildi. Önəmli olan Bakıdan canımı qurtarmaq idi. Ona görə də konsulluqda məni yaxalıyıb “İran”a aparmalarından qorxmurdum. Çünkü Bakı həyatından canıma dolmuş qorxu hissi daha qorxunc idi. Bakıda özümü sadəcə ət yığınından ibarət olan bir məxluq kimi hiss edirdim. Gələcəyə olan bütün umudlarım sönmüşdü. Çünkü fərdi həyatım üçün umud verici imkanlar və ilhamlar yox olmuşdu. Milli mübarizəyə də heç bir qatqım olmurdu. Oradaki iqtisadi və mənəvi böhran mənim kimi minlərcə insanı həzm edərdi. 91-ci ildə Ankarada BMT-ye baş vurmuşdum. Ancaq bu işimi yarım qoyub və Avropaya getmək yerinə Bakıya getdim. Hesablamalrım yanlış çıxmışdı.

2002-ci ildə Obalı bəyin maddi yardımı ilə Nasir Purpirarın “On iki əsr sükut” kitabını tərcümə edib Bakıda çap etdirdim. Əlimdə artıq pasportum da olduğu üçün bu kitabın yayılmasını tanıdığım dostlarıma tapşırıb həmən Bakıdan çıxmaq istəyirdim. Ankarada doktoramı oxumaq üçün sənədlərimi göndərmişdim. Bu işdə Məhəmməd Müştaq bəy mənə çox yardımçı oldu. Türkiyədə oxuya bilməm mümkün olmuşdu, lakin Türkiyəyə gedə biləcək və oradada yerbəyer olana qədər gərəkən miqdarda pulum yox idi. Obalı bəydən xahiş etdim ki, Bakıdan qurtarmama yardımçı olsun. Obalı bəy sözümü geri çevirmədi və bu şəkildə mən Bakıdan qurtulub, Ankaraya gəldim. Ankara həyatım çox dəyərli oldu. Ankarada yerləşdikdən sonra hiss etdim ki, Bakıdakı həyatım nə qədər mənasız keçmiş. Çünkü mənim zehni ehtiyaclarımın, mənəvi maraqlarımın qaynaqları tamamən Türk dilində mevcud idi. Ankara həyatım mənim üçün hədsiz dərəcədə faydalı oldu. Intelektimin burada dərinləşməsi müyəssərləşdi. Bunun üçün Əhməd Obalıya özümü mənəvi olaraq borclu sayıram. Ankarada digər bir təsbitdə də bulundum: Əgər Türkiyədəki mənəvi-fikri imkanlardan yararlanmazsaq Güney Azərbaycanın qurtuluşu mümkün olmayacaq. Çünkü Quzey Azərbaycanda mevcud olan dəyərlər Güney Azərbaycanı qurtara biləcək, Güney Azərbaycana güvən verecək səviyədə deyildir. Demək olar dünya ədəbiyatından və fəlsəfəsindən Azərbaycanda əsər-əlamət yoxdur. Bu səbədən də Türkiyədə mevcud olan dünya ədəbiyatı, elmi kitablar bizim üçün bir şansdır, bir fürsətdir. Türkiyədəki elmi, fəlsəfi imkanlardan faydalanmasaq qurtuluşumuz mümkün olmayacaq. Quzey Azərbaycanın da qurtuluşu Türkiyədəki elmi imkanlardan faydalanmaqla mümkündür. Quzey Azərbaycan hələ tam olaraq qurtulmayıbdır. Quzey Azərbaycanda qurtuluşun fəlsəfəsi milli dildə mevcud deyildir. Günümüzdəki fikri qurtuluş demək, bütün dünyanı milli dildə oxymaq anlamındadır. Quzey Azərbaycanda isə milli dildə ciddi elmi əsər yoxdur, tərcümə edilməmişdir. Ancaq Türkiyədə bu elmi edəbiyat boldur. Bu bolluq da bizim üçün, Bütov Azərbaycan və Türküstan üçün bir fürsətdir. Fars dilində olmayan əsərlər belə, Türkcəyə Türkiyədə tərcümə edilmişdir. Bu söylədiklərim Quzey Azərbaycan üçün bir aşağılıq kompleksi deyildir, nə də Türküstan cümhuriyətləri üçün. Quzey Azərbaycan əsarətdən yenicə qurtarmış. Daha doğrusu siyasi əsarətdən qurtulmuş, ancaq fikri əsarətdən qurtulmamışdır. Fikri əsarətdən qurtulması üçün Türkiyə ilə daha da yaxınlaşmalıdır. Fikri əsarətdən qurtuluşun bir yolu var: Fikir qaynaqlarını milli dildə oxumaq. İkinci yol yoxdur.

Finladiyaya yerləşdikdən sonra yaradıcılıq imkanlarımın daha fərqli səviyəyə daşınacağının fərqinə vardım. Buradaki maddi-mənəvi güvənliyə əsaslanıb böyük işlər görmək mümkündür. Mən də bundan faydalanmağa çalışdım. Bir çox məqalələrim, yazılarım Finlandiyada yazıldı və yazılır. 2005-ci ildə Obalı bəy “Televizion açıram, 2 aylığına gəl Şikaqoya bərabər çalışdıraq televizionu” dedi. Mən isə ailəmi hələ Finladiyaya gətirmədiyim üçün gedə bilmədim. Dedim ki, eşimi və qızımı Finladiyaya gətirim, fikrim rahat olsun sonra gələrəm. Elə də oldu. Finlandiyada yaşayan Azərbaycançı dostlar mənim Amerikaya gedi-dönüş xərcimi bir yerdə təmin etdilər. Bu da mənim boynuma böyük bir məsuliyət yükləyirdi. Öz-özümə düşünürdüm: “Güntay! Diqqətli olmalısan. Sənə olan bu güvəni və inancı doğrultmalısan. Bu insanlar etdikləri bu maddi yardımları ilə əslində ən nəcib, ən milli və insani duyğularını sənin vicdanına yükləyirlər. Bu bir qurtuluş savaşıdır. Qurtuluş savaşının fikri mərhələsidir. Televizion isə böyük bir fürsətdir. Bu fürsəti doğru dəyərləndirmək lazımdır. Sən bir savaşa gedirsən. Savaşçı hər zaman hazır olmalıdır. Pars faşizminin varlığına qarşı savaş səngəridir GÜNAZ TV.” Günlərcə bu şəkildə öz-özümə düşünür, öz-özümlə qarşı-qarşıya gəlirdim.

21.06.2006 tarixində Helsinkidən Şikaqoya uçdum. Şikaqo hava limanında Obalı bəy məni qarşıladı. Arabasına minib GÜNAZ TV mərkəzinə yollandıq. Alt qatda restoran xidmətləri verilir və üst qatda GÜNAZ TV yerləşməkdədir. Üst qata çıxdıq. Hüseyn Əbdullahi bəy efir otağında idi. Saleh İldırım isə canlı yayında. Hüseyn bəylə xoş-beş etdikdən sonra, orada Əyyub Məhəmmədini də gördüm. Əyyub Məhəmmədi də Sulduzdandır. Güney Azərbaycanda hadisələr baş verdikədn sonra başqa bir əyalətdən qalxmış və GÜNAZ TV-yə yardıma gəlmişdir. Eşq olsun belə insanlara. GÜNAZ TV millətimizin içində necə fədakar insanların olduğunu da üzə çıxardı. Oraya getdikdən sonra gördüm ki, GÜNAZ TV tam bir fədakarlıq örnəyidir. Mən də bu fədakarlıq tarixinin içində olduğum üçün özümü xoşbəxt hiss edirdim. Gəcnliyimin ilk başlarında çox romanlar oxuyardım. Oradaki fədakar insanların ehsasatına heyran qalardım. Lakin onlar kitablarda idi. İndi isə gerçək həyatda vətənimiz yolunda böyük fədakarlıqlara şahid olurdum və gözlərim dolurdu. Düşünürdüm ki, əgər bu fədakarlıq duyğuları varsa Azərbaycanın qurtuluşu labüddür. Azərbaycan qurtulacaqdır. Özəlliklə Hüseyn Əbdüllahi bəy gecəsini gündüzunə qatmışdı. TV-də yatıb qalırdı.

TV-yə yardıma gələnlərin hamısının yeyəcəkləri restoranda təmin olunur. Sadəcə TV-də çalışanların deyil, hər hansı bir Azərbaycanlı Şikaqoya uğrayıb çətinliklə qarşılaşsa Obalı bəyin restoranına uğrayır. Bakıdan 5 qadın gəlmişdi. İşlərində bir az axsaqlıq var idi. Orada qaldıqları bir həftə müddətincə restorandan temin olub ve gecələri də Hüseyn bəyin evində qalırdılar. Əhməd Obalı bu gün Azərbaycan Milli Hərəkəti üçün bir fürsətdir. Getdiyim günün sabahısı mən də canlı yayına hazırlaşacaqdım. İlk canlı yayın Hüseyn bəy Əbdullahi ilə bir yerdə oldu. Daha sonralar tək özüm aparırdım. Hər hazırladığım proqram üçün ən az hər gecə dörd saat məşğul olurdum. Fikirlərimi bəlli mövzu üzərinə mərkəzləşdirib və notlarımı alırdım. Bu şəkildə canlı yayınlarım davam edirdi. Daha sonra e-mailimə gələn yüzlərcə teşviq məktubları məni daha da həvəsləndirirdi. Xüsusən Güneydən gələn e-maillər məni çox sevindirirdi. Zaman keçdikcə orada teknik işləri də tamamən öyrənmiş oldum. Bəzən dostları canlı yayına mən bağlayırdım.

Artıq geri dönmüşəm və evimdəyəm. Ancaq TV xatirələrim ömrüm boyu unudulmayacaq. Gəldikdən 2 gün sonra oradaki çalışmalar filan yuxuma girmişdi. Bir otaqda yerləşir GÜNAZ TV. Bir otaqdan bütün dünyaya, Azərbaycan dünyasına xitab edir. Milli fədakarlığın nəticəsində ayaqda duran bu TV Azərbaycan qurtuluş savaşında yeni bir mərhələdir. Bu TV-nin açılışına və təsisinə təşəbbüs göstərən Əhməd Obalı yeni bir tarix yaratdı. Önəmli olan bundan sonrasıdır. Obalı bəyi yalnız buraxmamalıyıq. Milli təşəbbüsdə bulunanlara güclü dəstək verilməlidir.

Tampere 01.09.2006