احمدی نژاد برای قصاب قاراباغ(کوچاریان) فرش قرمز پهن کرد

       دیدار روبرت کوچاریان رئیس جمهورتروریست  ارمنستان از تهران  لکه ننگی برای سیاست خارجی دولت احمدی نژاد و جمهوری اسلامی است . جمهوری اسلامی بعد از به خاک و خون کشیدن جوانان آذربایجان جنوبی در حالی پذیرای یک فرد تروریست از ارمنستان بود که روز و شب حملات ارتش اسرائیل به غزه را محکوم می کنند و برای تحریک کردن احساسات مردم فیلمهای تکان دهنده و  تحریک کننده ای را از فلسطین در  تلویزیون پخش می کند.

       اگر چه این دعوت از قصاب قاراباغ یک نوع دهن کجی برای ملت آذربایجان بود ولی این سفر آنگونه که آگاهان پیش بینی کرده بودند موفقیت آمیز نبوده است چرا که قبل از سفر کوچاریان تمامی محافل به این نکته تاکید می کردند که این سفر پربار خواهد بود و قرار دادهای مهمی امضاء خواهد شد از جمله قرار داد لوله گاز به ارمنستان که این قرار داد بسته نشد،  جمهوری اسلامی با اینکه لوله گاز را تا مرز ارمنستان ادامه داده است ولی طرف ارمنی توانائی به پایان بردن لوله کشی گاز در خاک ارمنستان را ندارد و برای این کار از ایران اعتبار و پول خواسته بود با اینکه یک شرکت روسی(گازپروم) خواستار انجام این کار شده بود ولی ارمنستان قبول نکرده بود و ارمنی ها امید داشتند که جمهوری اسلامی این کار را با پول و تجهیزات خود به صورت رایگان برای آنها انجام دهند که اسناد رسمی که بین ایران و ارمنستان امضاء شده است این قرارداد امضاء نشده است.

همچنین تمامی خبرگزاریها قبل از سفر کوچاریان به تهران این سفر را 2 روزه اعلام کرده بودند ولی این سفر در عرض یک روز تمام شد و کوچاریان در حالی که صبح دیروز(14/4/85) وارد تهران شده بود عصر همان روز تهران را ترک کرد و این نشان می دهد که تهران و ایروان در مورد موارد مهم به تفاهم و توافق نرسیده اند.

      با توجه به این که هر رئیس جمهور و نخست وزیری که به تهران می آید با رئیس تشخیص مصلحت و غیره دیدار می کند و این دیدارها از تلویزیون با آب و تاب و به صورت کامل پخش می شود در مورد کوچاریان این گونه نبود و ایشان فقط با احمدی نژاد دیدار داشتند و با چند تا از وزیران کابینه که می توان نتیجه گرفت که سیاست جمهوری اسلامی در قفقاز جنوبی شکست خورده است و دیگر آن دوستان قدیمی به حرف اینها گوش نمی دهند و تمامی کمکهای اینها درجنگ قاراباغ که به ارمنستان کرده اند به هدر رفته است.

بحران قاراباغ و اشغال آن اگر چه در اوایل برای سیاست خارجی جمهوری اسلامی  یک پیروزی محسوب می شد و از این طریق توانست برای مدتی جمهوری آذربایجان را با کمک به دوستان ارمنی خود تحت فشار قرار دهد و با گذشت زمان این سیاست هزینه های زیادی را به جمهوری اسلامی تحمیل کرده است از یک طرف باید بسیاری از مایحتاج(برق، خوار وبار، مواد خوراکی...) ارمنستان را تامین و از طرف دیگر باید پاسخگوی مسلمانان آذربایجان باشد که با یک کشور اشغالگر روابط دوستانه دارد کشوری که خاک شیعیان آذربایجان را اشغال کرده و هزاران نفر را شهید و آواره کرده است.

        از طرف دیگر ارمنستان هم با محاصره شدن از طرف کشورهای تورک بسیاری از منافع خود را به خاطر حماقتها و بی عقلی سیاستمداران خیال پرداز خود از دست داده است و رشد جمعیت در ارمنستان منفی است و سالانه هزاران نفر به خاطر وضعیت بد اقتصادی از ارمنستان فرار می کنند. ارمنستان که می توانست با دوستی با تورکها مرکز انتقال نفت و گاز دریای خزر باشد امروزه موقعیت استراتئژیک خود را از دست داده و به یک کشور فقیر تبدیل شده است که برای سیر کردن شکم مردمان خود کاسه گدائی به سوی ایران و روسیه دراز میکند.

           نزدیکی ارمنستان به دنیای غرب برای حل بحران قاراباغ برای سیاست قفقازجنوبی جمهوری اسلامی که خواهان ادامه بحران در قفقاز می باشد شکست سنگینی بوده است هرچند که جمهوری اسلامی برای این سیاست هزینه سنگینی پرداخت کرده باشد چرا که ارمنستان هم می خواهد از انزوای منطقه ای و بین المللی خارج شده و به توسعه اقتصادی بپردازد و با کشورهای قدرتمند منطقه از جمله با ترکیه روابط سیاسی و اقتصادی بر قرار کند و جمهوری اسلامی هم مخالف این سیاست ارمنستان می باشد چرا که ادامه بحران در قفقاز را برای از بین بردن زبان و فرهنگ تورکهای آذربایجان جنوبی نیاز دارد. به این خاطر وقتی که می بیند ارمنستان برای تخلیه اراضی اشغالی آذربایجان آماده می شود از ارمنستان ناراضی است و قرارداد لوله گاز را معلق نگه می دارد.

          علاوه بر آن ارمنستان هم احساس می کند که پرونده اتمی جمهوری اسلامی به جاهای حساسی رسیده است و آمریکا می خواهد از هر راهی که شده به بازی موش وگربه با ایران پایان دهد و یا حکومت ایران را تغییر خواهد داد و یا ماهیت حکومت ایران را عوض خواهد کرد و آن را با سیاستهای جهانی و منطقه ای خود همراه و هماهنگ خواهد کرد به این خاطر ارمنستان هم نمی تواند به صورت طولانی بر روی کمکهای ایران حساب باز کند و می خواهد با ترکیه روابط خود را برقرار کند تا از مشکلات خود در آینده بکاهد.

        این سفر هر چند برای ارمنستان نفعی نداشت ولی دشمنی جمهوری اسلامی و سردمداران آنرا با ملت تورک آذربایجان برای همه عیان کرد که چگونه یک حکومت مدعی حامی مسلمانان از پشت به مسلمانان خنجر می زند و با دشمنان مسلمانان روابط دوستانه و رسمی دارد. و یک کشور اشغالگر را به رسمیت می شناسد.

احسان آستارالی